Families from nomadic communities begin independent businesses after availing loan from VSSM..

Mittal Patel meets Prakashbhai
in Surendranagar

 ‘I want to expand my business; however, I need capital to do that!’

Surendranagar’s Prakashbhai tells me. When I had met him last, some 1.5 years ago, he used to walk around to collect trash in an oversized shoulder bag, and now he aspired to expand his business. I was a little surprised at his plans!

Last year we gave Prakashbhai and other Nathbawa families who collected trash on their shoulders paddle rickshaws as part of our tool/livelihood support initiative. The amount of junk they can carry in a rickshaw is much more than they can lug over their shoulders. In fact,  the paddle rickshaw proved to be a game-changer.

These families could cover 3-4 kilometers on foot, but the paddle rickshaw enabled them to travel across 10-12 kilometers to gather trash. The increase in collected trash means their income also increased. Many families then bought an auto-rickshaw so that they could travel even farther. Prakashbhai also bought a rickshaw and got his house repaired. The economics of scale works well for these small-income earners. With more trash on hand, they could wait and let the pile grow and sell in bulk and earn more income.

Prakashbhai is a fast learner and quickly understands the tricks of the trade. This business promises a good income, but I need to be capable of holding the stock; if the need arises, I also should be able to loan money to people I buy trash from, and selling it all to an appropriate place will only ensure a good income.

I was thrilled to listen to Prakashbhai’s informed talks; he, too, had begun to dream big to broaden his horizon.

It may seem insignificant, but it helped us learn the importance of small support and the dreams it can inspire.

Of course, we want Prakashbhai’s dreams to come true, and we will support to make that happen.

'ભંગારનો ધંધો મોટો કરવો છે.. પણ એ માટે રોકાણ વાઘેર જોઈએ.'

સુરેન્દ્રનગરમાં રહેતા પ્રકાશભાઈએ આ કહ્યું. આમ તો એકાદ દોઢ વર્ષ પહેલાં એ મળ્યા ત્યારે તો એ ખભા પર કોથળો લઈને ભંગાર ભેગુ કરતા. એમાંથી સીધા ભંગારનો ડેલો કરવાનો વિચાર!

વાત જાણે એમ બની...પ્રકાશભાઈ જેવા કેટલાક નાથબાવા પરિવારો કે જેઓ ખભા પર કોથળો લઈ ભંગાર ભેગુ કરવાનું કરે તેમને અમે પેડલ રીક્ષા આપી. પેડલ પર ભંગાર વધારે ભેગું થઈ શકે. ખભા પર કોથળો લઈને ભેગુ કરવામાં મર્યાદા આવી જાય માટે. 

પણ આ પેડલે તો કમાલ કરી દીધી. પગે ચાલીને બે ચાર કિ.મી. ફરી શકાય પણ પેડલ આવતા ભંગાર બેગુ કરવા દસ બાર કી.મી. દૂર જઈ શકાય. વળી ભેગુ પણ વધારે થાય આમ આવક ઘણી વધી. લોકો વધારે દૂર જઈ શકાય એ માટે જૂનામાંથી રીક્ષા લાવ્યા. પ્રકાશભાઈ પણ રીક્ષા લાવ્યા. ઘર પણ ઠીક ઠાક કરાવ્યું.

પહેલાં જે ભંગાર ભેગો થતો તે ઘર ચલાવવા સંદર્ભે વેચી દેવો પડતો હવે ભંગાર વધારે પ્રમાણમાં ભેગો કરીને પછી વેચે છે જેથી એમને વધારે સારો ભાવ મળે છે.

આમ પ્રકાશભાઈને હવે ઘંઘો સમજાઈ રહ્યો છે એમણે કહ્યું, 'આમાં આવક છે. પણ બસ ભંગાર ઝાઝો ભેગો કરીને રાખી શકવાની ક્ષમતા જોઈએ સાથે જેમની પાસેથી આપણે ભંગાર લઈએ એમને ઉપાડ આપવો પડે અને ભંગારની વસ્તુઓના જ્યાં સારા ભાવ મળે ત્યાં એ આપવાનું કરીએ તો પૈસા સારા મળે.'

પ્રકાશભાઈની વાત સાંભળી રાજી થવાયું. એમની આંખો સ્વપ્ન જોતી થઈ એ પણ ગમ્યું. 

આમ તો વાત નાનકડી છે. પણ કોઈને નાનકડી મદદ કરીએ તો એ કેવા સ્વપ્ન જુએ એ પ્રકાશભાઈના કિસ્સામાં સમજાયું. 

બસ એમનું સ્વપ્ન ફળે તે માટે પણ મદદ કરીશું.

#MittalPatel #vssm #livelyhood #loan #interestingfacts #loantolive

VSSM provided paddle rickshaw to prakashbhai under its
tool support program

Mittal Patel thrilled to listen to Prakshbhai's informed talks

Prakashbhai bought auto-rickshaw so that he could travel 
more and collect more trash

The current living condiition of nomadic families

With the help of VSSM's Swavlamban program, Navghanbhai was able to expand his business...

Navghanbhai with raw material at his back for making 
wooden toys

Navghanbhai lives in Surendranagar’s Dhudhrej. The family’s traditional occupation was converting/upcycling edible oil containers into storage bins by fitting them with attached lids. These kind of containers were a common feature in the larders of most households. Even my house had them!! Recycling and upcycling were a way of life in the past; it was a strong value we had imbibed from the generations before us. And with the current use and throw culture, imagine how far we have come! Do we have plastic to blame for it or the change in our attitude that now looks for ‘convenience’ all around?

Coming back to Navghanbhai, he opted out of following his father’s crumbling profession. Instead, he learned to make wooden toys and taught the craft to his wife too. Despite being a skilled craftsman, his lack of business skills kept his earnings meagre. Navghanbhai needed capital to buy raw materials at wholesale rates, and since he knew VSSM’s Harshadbhai, he requested a loan from VSSM. And after VSSM loaned him Rs.  30,000, he has been doing good.

“Earlier, I sold goods worth 10-12 thousand; that figure has now gone up to 15-17 thousand!” Navghanbhai was upbeat while sharing about the growth in his business. Navghanbhai takes his toys to all the fetes that happen across Saurashtra.

Inspired by his son’s success, the father has decided to learn the wooden toy-making craft and boost his earnings.

Navghanbhai aspires to build a pucca house and educate his children well. We wish him all the best with his future endeavours and hope for continued success.

નવઘણભાઈ #સુરેન્દ્રનગરના #દૂધરેજમાં રહે. એમના પિતાનો વ્યવસાય તેલના ખાલી ડબ્બાના ઢાંકણા બનાવવાનો.

જો કે પહેલાં આવા ડબ્બાનો વપરાશ ઘણો હોતો. મારા ઘરેય આવા ડબ્બા હતા. ક્યારેક થાય આપણે એ વખતે દરેક વસ્તુઓ કેવી ચીવટથી વાપરતા. કપડાં ફાટે તો એની થેલીઓ બનતી. ગોદડાના કવર બનતા. પણ હવે જમાનો યુઝ એન્ડ થ્રોનો..

આમ જુઓ દાટ બધો પ્લાસ્ટીકે વાળ્યો. 

ખેર નવઘણભાઈની વાત કરતા કરતા મારી ગાડી પાછી પાટાથી નીચે ઉતરી ગઈ.

નવઘણભાઈએ પિતાનો ડબ્બાના ઢાંકણા બનાવવાનો વ્યવસાય ન કર્યો. એ લાકડાંમાંથી #રમકડાં બનાવવાનું શીખ્યા. એમના પત્નીનો પણ એમને સાથ મળ્યો.

પણ એમની પાસે મૂડી ઝાઝી નહીં. એટલે મળતર ઝાઝુ મળે નહીં.

એમને હોસસેલમાં સામટો સામાન લાવવો હતો. એ માટે એમને પૈસાની જરૃર હતી.. અમારા કાર્યકર હર્ષદભાઈને એ બરાબર ઓળખે. તે એમની પાસે VSSMમાંથી લોન અપાવવા એમણે કહ્યું ને અમે 30,000 આપ્યા. 

પછી તો એમની ગાડી સરસ નીકળી પડી.

એ કહે, "પેલાં દસ બાર હજારનું કામ થાતું હવે ધંધો પંદર હત્તર હાજરે પોગી ગ્યો."

સૌરાષ્ટ્રમાં મેળાની પરંપરા વધારે. નવઘણભાઈ લગભગ દરેક  મેળામાં જાય.

બાપનો ધંધો દીકરો શીખે પણ નવઘણભાઈની પ્રગતિ જોઈ તેમના પિતા પણ રમકડાં બનાવતા થઈ ગયા. એ પણ રમકડાંનો સ્વતંત્ર ધંધો કરતા થઈ ગયા. 

નવઘણભાઈનું સ્વપ્ન ધંધામાંથી પૈસા કમાઈને પોતાનું પાક્કુ ઘર બનાવવાનું ને બાળકોને ભણાવવાનું..

બસ એ ખુબ પ્રગતિ કરે તેમ ઈચ્છીએ...

#MittalPatel #vssm #nomadictribes #livelyhood #incomegeneration #surendranagar

Navghanbhai makes wooden toy craft 

VSSM's swavlamban initiative helps Mahendrabhai to pay off the loan and restart his business.

Mittal Patel with VSSM's coordinator Rajnibhai meets
Mahendrabhai who took interest free loan from VSSM

"I had borrowed Rs. 15,000 from my employer, but that loan made me his slave," shared Mahendrabhai from Kheda's Dabhan village.

Although Mahendrabhai hasn't studied much, he is very enterprising. He traded plasticware and fashion accessories, but the business collapsed during the pandemic. The extended phase of the pandemic also ate into the family's savings. With no choice left, Mahendrabhai took up a job at a factory and borrowed Rs. 15,000 for household expenses. But the loan became a problem rather than a solution. 

The employer had agreed to pay a daily wage of Rs. 300, but at times he would not pay this amount on the pretext of the loan adjustment. Moreover, he was not allowed any leave; if Mahendrabhai took a break, the boss would come to his house and take him along.

Mahendrabhai was tired of his job but could not find a way to escape the debt clutches of the employer. "If someone lends me Rs. 15000, I will leave this job the next moment," he would think

Upon learning about Mahendrabhai's plight, our team member Rajnibhai spoke to us, and we offered him a loan of Rs. 30,000, from which he had to pay off the loan and restart his business.

The employer refused to take the money and let him go. It took lots of effort and pleading for Mahendrabhai to walk out of his enslaving job.

The remaining Rs. 15,000 helped him restart the business. Life is back on track, with saving tricking in. Hope his dream of a pucca house soon becomes a reality.

Employers acting in such a selfish manner is heart-breaking. With the hope that sanity prevails, we pray for the happiness and well-being of everyone.

15,000 નો ઉપાડ જે શેઠના ત્યાં કામ કરતો ત્યાંથી ઉપાડ્યો. પણ પછી મારી દશા ગુલામ જેવી થઈ. 

ખેડાના ડભાણમાં રહેતા મહેન્દ્રભાઈએ આ કહ્યું. મહેન્દ્રભાઈ ભણ્યા ઓછુ. પણ પહેલાંથી પોતાનો ધંધો કરવાની હોંશ. તે પ્લાસ્ટીકનો નાનો મોટો સામાન તેમજ કટલરીનો સામાન વેચવાનું એ કરે. પણ કોરોનામાં ધંધો બેસી ગયો. બચત ખતમ થઈ ગઈ. ના છૂટકે એક ફેક્ટરીમાં એ કામે લાગ્યા. ઘર ચલાવવા 15,000નો ઉપાડ લીધો. પણ આ પંદર હજારમાં તો એમની હાલત ખરાબ થઈ ગઈ.

ફેક્ટરીના માલીકે એમને દરરોજના કામના 300 આપવાનું નક્કી કરેલું પણ ક્યારેક આ પૈસા ઉપાડ સામે વાળવાના છે એમ કહીને ન પણ આપે. 

વળી રજા તો રખાય જ નહીં જો રજા રાખે તો માલીક ઘરે આવીને ઉપાડી જાય. 

મહેન્દ્રભાઈ સખત થાકેલા પણ ઉકેલ જડતો નહોતો. કોઈ 15000 આપે તો માલીકને આપી છુટા થઈ જવાનું એ અનેક વખત વિચારે પણ પૈસા નહોતા. 

અમારા કાર્યકર રજનીભાઈને મહેન્દ્રભાઈની સ્થિતિનો ખ્યાલ આવ્યો. એમણે અમને વાત કરીને અમે 30,000ની લોન આપવાનું નક્કી કર્યું જેમાંથી 15,000 માલિકીને પરત આપવાના અને 15,000માં ફરીથી ધંધો શરૃ કરવાનો.

મહેન્દ્રભાઈએ કબુલ્યું. 

લોન મળી અને 15,000 માલીકને આપવા ગયા. પણ માલીક પૈસા લેવા તૈયાર નહીં. મૂળ આવો કામદાર ક્યાં મળવાનો એટલે! મહેનદ્રભાઈ અને તેમના પત્નીએ હાથાજોડી કરી ત્યારે એ આ ગુલામીમાંથી છુટી શક્યા. જ્યારે બાકીના 15,000માંથી એમણે ધંધો ફેર શરૃ કર્યો. હવે એમના જીવને નિરાંત છે. નાની બચત પણ કરે છે. એમની ઈચ્છા પોતાનું પાક્કુ ઘર થાય તેવી. બસ અમે પણ પ્રાર્થના કરીએ એમની ઈચ્છા પૂર્ણ થાય તેવી...

પણ આવી સ્થિતિમાં માણસોને જોવું ત્યારે જીવ બળી જાય... 

બસ કુદરત સૌને સદબુદ્ધી આપે અને સૌનું કલ્યાણ કરે તેવી પ્રાર્થના...

#MittalPatel #vssm

Mahendrabhai restarted his buisness with the help of VSSM's
swavlamban initiative

Mahendrabhai's life is back on track, with saving tricking in

VSSM's swavlamban's initiative has helped nomadic individuals reinvent their livelihoods....

Mittal Patel with Mansa's Akashbhai and others who 
succeeded in breaking from their debt cycle

Ben, I can lead you to numerous individuals in our village who, after borrowing money from private money lenders, continue to pay instalments but cannot manage to pay interest. As a result, they have had to leave the village not to escape the demands of the money lender but make enough money to pay off the debt. They are not shying away from repaying their money; they need more money to pay off the huge interest. I have convinced and brought back two such individuals and got them to restart their vegetable cart." Manasa's Aakashbhai shared these details.

The small vendors trading fruits and vegetables need to purchase goods worth Rs. 5-6 thousand daily. But they do not have that kind of capital; hence, they take loans from private money lenders at hefty interest rates. Moreover, there is a penalty for missed or late instalments. They would even take away vegetables for free.

"No one likes the burden of debt. But, unfortunately, we have no choice but to borrow money at high-interest rates from these private money lenders," shared the young vegetable vendors of Mansa.

We had decided to free 12 such vegetable vendors from keeping an account of their debt and free them from their dairies. The efforts paid off. Not only did the 12 young men succeed in breaking free from the debt cycle, but they also adopted the habit of regular savings.

After they repaid one loan, they took another. Some of them invested in their businesses, while others repaired their homes. Akashbhai and other youth from the Mansa are working towards providing freedom to the individuals burdened under private debt.

We have agreed to help them achieve this goal.

We are grateful for our donors' financial support; this support has helped nomadic individuals reinvent their livelihoods. Even our loanees regularly donate a part of their income to the initiative. 

Click on the link below to view the above story...

https://www.youtube.com/watch?v=JxeQd0Nwtto&t=57s

ડાયરીમાંથી મુક્તિ..

"બેન અમારાગામના એવા કેટલાક લોકોને બતાવું જે લોકોએ કોઈ પાસેથી પૈસા લીધા પછી હપ્તા તો ભરે પણ વ્યાજ ન ભરી શકવાના કારણે એમને ગામ છોડીને બહાર જતું રહેવું પડ્યું હોય. જતા રહ્યા એટલે ભાગેડુ નહીં. એ જ્યાં જાય ત્યાંથી કમાઈને પૈસા તો પાછા ભરવાના જ..

આવા બે વ્યક્તિને તો હું સમજાવીને પાછો લઈ આવ્યો  અને શાકભાજીની લારી પર ફરી ધંધો શરૃ કરાવ્યો."

માણસાના આકાશભાઈએ આ વિગતો કહી..

શાકભાજીનો વેપાર કરતા પરિવારોને રોજનો પાંચ છ હજારનો સામાન ભરવાનો થાય. પણ આટલી મૂડી પાસે ન હોય એટલે વ્યાજે પૈસા આપતા વ્યક્તિ પાસેથી સૌ પૈસા લે અને ધંધો કરે. પણ વ્યાજમાં પૈસા ઘણા જાય. વળી હપ્તો ભરવામાં ચુક થાય તો પેનલ્ટી અને ક્યારેક તો એ વ્યક્તિ આવીને શાકભાજી પણ મફત લઈ જાય..

દેવું તો કોને ગમે પણ ન છૂટકે વખાના માર્યા કરવું પડે એવું શાકભાજીનો વેપાર કરતા માણસાના યુવાનોએ કહ્યું.

અમે 12  વ્યક્તિઓને આ રોજે રોજની ડાયરીમાંથી મુક્ત કરવાનું નક્કી કર્યું ને એમને અમે લોન આપી. લોન મળતા એમણે ડાયરી ત્યજી. સાથે બચત પણ કરતા થયા. 

એક વખત લોન લઈને ભર્યા પછી ફરીથી લોન લીધી. જેમાંથી કેટલાક પૈસા ધંધામાં નાખ્યા તો કેટલાકમાંથી ઘર સરખુ કરાવ્યું. 

આકાશભાઈ અને અન્ય યુવાનોનું સ્વપ્ન રાવળ સમાજના જે લોકો તગડ઼ા વ્યાજે પૈસા લઈને ધંધો કરે છે. તેમને ડાયરીમાંથી મુક્ત કરવાનું...

અમે તેમને આ સંકલ્પમાં મદદરૃપ થઈશું. 

અને હા સૌથી અગત્યનું આ બધા અમારા ડોનર છે. દર મહિને એ સંસ્થાને અનુદાન આપે છે. જો કે સંસ્થાનો દરેક લોનધારક અમને એમનાથી થાય તે નાની મોટી મદદ કરે. બસ સૌ સુખી થાય એવી શુભભાવના..

માણસના ડાયરીમુક્ત થયેલા વ્યક્તિઓની વાત આખી સાંભળવા નીચેની લીંક ક્લીક કરશો...

https://www.youtube.com/watch?v=JxeQd0Nwtto&t=57s

#MittalPatel #vssm

Mittal Patel with Mansa's loanees who are working towards 
providing freedom to the individuals burdened under private debt

Mittal Patel with Mansa's loanees who are working towards
providing freedom to the individuals burdened under private debt.

VSSM helped vegetable vendors from keeping
 an accountof their debt and free
 them from their dairies

VSSM helped vegetable vendors from keeping an account of
their debt and free them from their dairies

Will to succeed… VSSM helps Bhavesh & Bhavna begin their own venture…

Mittal Patel visits Bhavesh and Bhavna's shop during
her visit tio Sarwal 

Bhavesh and Bhavna are young but wise and hardworking beyond their age. Bhavesh practiced the traditional occupation most Bajaniya follow; collecting hair shed during everyday combing. But it required him to wander a lot while he yearned for a settled life that could allow his children to go to school and spare his tired legs.

In the meantime, he happens to speak to VSSM’s Mohanbhai about his struggle to find a solution. Mohanbhai suggested he start a small shop in the heart of the Bajaniya settlement in Patan’s Sarwal village. A neighbourhood shop would benefit both him and the community.

Bhavesh decided to go forward with the idea, he started a shop in one room of his house. VSSM offered him a loan to stock the goods. With time,  Bhavesh learned the tricks of the trade. While the first loan helped set up the business, the second loan enabled Bhaveshbhai to stock more goods. And with the business growing, his wife Bhavnaben too has joined the business. The couple has established their business well, are timely with their EMI payments, and makes a regular donation to the organization.

I had the opportunity to visit the shop during my recent visit to Sarwal.

“What more do you think needs to be added to your business?” I asked.

“I wish nobody from this settlement should experience the need to visit  Harij bazar. Hence, I want to convert this shop into a one-place shopping solution for my community.” Bhavesh replied.

I was impressed by Bhavesh-Bhavna's vision for their venture. Despite having little education, they had clarity and understanding of their work. And they were willing to put in the required hard work. I am sure they will realize their dreams.

VSSM’s Mohanbhai, with his understanding and foresight, plays a vital role in identifying the right individuals and bringing them the necessary support. We wish Bhavesh and Bhavna the very best in life. We are grateful for the help of our well-wishing donors for their unending generosity.

ભાવેશ અને ભાવના ઉંમરમાં નાના પણ બેઉની સમજણ અને કામ કરવાની ધગશ જબરી.

ભાવેશ પહેલાં બજાણિયા સમુદાયનો પરંપરાગત ધંધો કાંસકામાં ઉતરી આવતા વાળ એકત્રીત કરવાનો કરતો પણ એ માટે રઝળપાટ ખુબ કરવો પડતો. વળી એ પોતે બાળકોનું ભણવાનું સરસ થાય અને એના પગને પણ વિશ્રામ મળે ટૂંકમાં સ્થિરતા ઈચ્છતો. 

શું કરવું એની મથામણ હતી જે એમણે અમારા કાર્યકર મોહનભાઈને કહી. એ રહે પાટણ જિલ્લાના સરવાલગામમાં. તે મોહનભાઈએ એને બજાણિયા સમુદાયની વસતિની વચમાં દુકાન કરવા કહ્યું. ઘેર બેઠા ધંધો થાય ને શેરીના લોકોને પણ રાહત થાય.

ભાવેશે કરિયાણાની દુકાન કરવાનું નક્કી કર્યું ને સ્વાભાવીક રીતે એની પાસે પૈસા નહીં અમે લોન આપી ને એણે પોતાના ઘરમાં જ એક રૃમમાં સામાન ભરાવ્યો. ધીમે ધીમે ધંધાની ફાવટ થઈ ગઈ. બીજી લોન લીધી ને સામાન પણ વધતો ગયો. હવે તો ભાવેશ સાથે તેની પત્ની ભાવના પણ જોડાઈ. 

દુકાન પણ સરસ જામી ગઈ. અમારી લોનનો એ દર મહિને નિયમીત હપ્તો તો ભરે સાથે સંસ્થાને દોઢસો બસો નું અનુદાન પણ આપે,

હું સરવાલ ગઈ ત્યારે આ બેઉની દુકાન જોવા ખાસ ગઈ. મે પુછયું ભાવેશ ધંધામાં હજુ વધારે શું કરવું છે ને એણે કહ્યું, 

'મારી ઈચ્છા મારા મહોલ્લામાંથી કોઈ હારીજ હટાણું કરવા ન જાય એવી. માટે મારે એવડી મોટી ને બધી વસ્તુ અહીંયાથી જ મળી રહે તેવી દુકાન કરવાની.'

કેટલી સરસ વાત. ભાવેશ અને ભાવના ભણ્યા ઓછુ છે પણ કામ કરવાની ધગશ ગજબ છે. આ સ્વપ્ન સાકાર થશે જ એમાં શંકા નથી.. 

પણ મોહનભાઈ જેવા અમારા સમજુ કાર્યકરોની આમાં ઘણી મહેનત. યોગ્ય માણસોને શોધવા તેમના સુધી મદદ પહોંચાડવી બધુ એ લોકો થકી જ થાય.. 

ભાવેશ ભાવનાને સુખી થાવ ને એમના બધા સ્વપ્ન સાકાર થાયની શુભભાવના અને આ લોકોને બે પાંદડે કરવા તેમનો વ્યવસાય વધારવા મદદ કરનાર અમારા સ્વજનોનો ઘણો આભાર... 

#mittalpatel #vssm

Mittal Patel was impressed by Bhavesh-Bhavna's vision
for their venture

Bhavesh- Bhavna and their son 

VSSM’s interest free loan enables a dignified living to individuals like Lalabhai...

Mittal Patel meets Lalabhai

Every few days, I receive a call from Lalabhai from Dakor. “Ben, how are you doing? Do plan to come to Dakor for Ranchodrai’s darshan,” he would tell me during every call.

Lalabhai is a very hard-working individual. Although his early childhood was spent in a shanty, he had pledged not to let poverty keep him in its clutches. Lalabhai went to school until 10th grade, after which he dropped out.

His mother earned a living through selling fashion accessories, and he, too, had taken up the same trade. The business grew well, and he was required to rent two shops and build a small cabin near the Dakor temple.

The income enabled him to build a pucca house.

Two years back, Lalabhai suffered a heart attack; his treatment at a private hospital washed off all his savings. Usually, Lalabhai stocked his goods on credit from as far as Mumbai. But after the heart attack, his business collapsed, living no capital to buy goods.

After learning about their situation, we loaned him and his son some money. The amount was kept as a deposit at the merchant’s they bought the goods to restart their business. It has been quite a while since we loaned them the money. “Things are back on track,” Lalabhai had called to share.

I had the opportunity to visit his store on my recent trip to Dakor. I was astonished at the volume of goods stored in his shop. The wholesellers had put the same old trust in him; as a result, they had stocked Rs. 10 lac worth of goods. Around 200 vendors buy goods from Lalabhai.

“I now want to work in a way that I become instrumental in the happiness of others.” We hope Lalabhai succeeds and accomplishes his goal.

We are grateful for the support you have extended to Lalabhai. Your support enables us to reach individuals like Lalabhai.

ડાકોરથી લાલાભાઈનો ફોન દર થોડા દિવસે આવે. બેન તમે મજામાં.. ડાકોર આવો રણછોડરાયજીના દર્શનાર્થે એવું એ ભાવથી કહે...

લાલાભાઈ બહુ મહેનતુ વ્યક્તિ. ઝૂંપડામાં જન્મેલા પણ આખી જીંદગી હું ઝૂંપડાંમાં નહીં રહુ એવો એમણે નિર્ધાર કરેલો. એમના મા ટોપલામાં કાંસકીઓ, બોરિયા બકલ વેચવાનું કરતા. લાલાભાઈ દસ ચોપડી ભણ્યા પછી પરિસ્થિતિના લીધે ભણી ન શક્યા. એમણે પણ કટલરી વેચવાનું શરૃ કર્યું ને ધીમે ધીમે સરસ ઘંઘો સેટ કર્યો. બે દુકાન ભાડેથી લીધી અને એક નાનકડું કેબીન પણ રણછોડરાયજીના મંદિર તરફ એમણે બનાવ્યું.

પાક્કુ ઘર થયું. ટૂંકમાં એ બે પાંદડે થયા. 

બે વર્ષ પહેલાં અચાનક લાલાભાઈને હાર્ટ એટેક આવ્યો. ખાનગી હોસ્પીટલમાં સારવાર ને ખર્ચો ઘણો થયો. બચત ખતમ થઈ ગઈ. આમ તો દુકાનમાં ભરાવવાનો સામાન એ ઉધાર લાવતા. એમની શાખ એટલી સારી કે મુંબઈના વેપારી એમને સામાન આપતા. પણ હાર્ટ એટેક પછી બધુ સાવ ઠપ્પ ગયું.એમની પાસે સામાન લાવવા મૂડી ન રહી. 

એમની સ્થિતિનો અમને ખ્યાલ આવ્યો ને અમે એમને ને એમના દિકરાને લોન આપી. આ લોનને વેપારી પાસે થાપણ પેટે મૂકી ને ઉધારમાં ફરી સામાન લાવી એમણે  ધંધો શરૃ કર્યો. 

લોન આપ્યા ને વખત થયો. હવે બધુ બરાબર સેટ છે એવું એ ફોન પર કહેતા.

હમણાં ડાકોર ગઈ ત્યારે એમના ત્યાં ખાસ જવાનું થયું. એમની બે દુકાનો જોઈને દંગ થઈ જવાયું.

વેપારીઓએ ફરી એમના પર ભરોસો કર્યો એટલે એમની દુકાનમાં દસ લાખનો સામાન ભર્યો હતો. 200 જેટલા ફરિયા એમની પાસેથી સામાન લઈ જાય..

હાર્ટ એટેક પછી એમણે કહ્યું, હવે મારે લોકોના સુખમાં નિમીત્ત બની શકાય એવા કાર્યો કરવા છે.. બસ લાલાભાઈની એ ભાવના સફળ થાય એવી શુભેચ્છા આપી...

લાલાભાઈ જેવા વ્યક્તિઓને ફેર બેઠા કરવા મદદ કરનાર અમારા સ્વજનોનો આભાર... એમની મદદથી  આવા કાર્યો થાય...

#MittalPatel #vssm

Mittal Patel visits Lalabhai's store 

Mittal Patel visits store of Lalabhai on her recent visit to Dakor

VSSM’s Swavlamban initiative has supported marginal families with interest-free loans that help restore their livelihoods...

Mittal Patel visits our loanee at their settlement

During the olden days,  it was a norm to take up a father’s occupation. So a goldsmith’s son became a goldsmith, a farmer’s child would take up farming and so on. Just like so, we took up our family profession of playing ravanhattha, and it did sustain our generations. But today,  it is an occupation that brings us no returns; people consider us beggars, and they advise us to work to earn a living. Ben, doesn’t playing ravanhattha involve hard work? The younger generation has given up playing ravanhatta; instead, they have taken up odd businesses.

Dalpatbhai, from Ahmedabad’s Kamod village, had shared the above. Eventually, VSSM provided him with an interest-free loan to begin his venture.

The same was with Pravinbhai and Bhailalbhai from Banaskantha’s Bhoyan village. The duo had the skill to sell fashion and home accessories but lacked the capital to do so. They had stopped playing ravanhattha and made meagre earnings by working as menial labour. As we all know, working as a daily wage earner does bring meals to the table but is never enough to meet all the fundamental needs of life.

VSSM had provided loans to the duo. Once the paid off the first loan of Rs. 10K, they took another of Rs. 30k each. The monthly saving rule helped Bhailalbhai purchase a second-hand motorbike while Pravinbhai bought a brand new moped worth Rs. 65000 with a down payment of Rs. 10,000.

The Bharthari community earn their living by singing lullabies. In return of which, they are given sarees and grains. The sarees are repurposed in making shelters that barely protect them from the forces of nature. Sadly, they are left with no choice but to live so.

Pravinbhai and Bhailalbhai have growing independent ventures, each earning Rs. 500 to Rs. 600 daily. They now have a tin roof over their head and the aspiration to build a pucca house. Hopefully, that too shall happen soon.

VSSM’s Swavlamban initiative has supported marginal families with interest-free loans that help restore their livelihoods. The initiative has helped 5000 families until now. We wish each of these families the best in their life.

"હોની(સોની) નો સોકરો ઈના બાપા પાહેણથી ઘરેણાં ઘડતા હીખે, શેડુ(ખેડૂત)નો સોકરો સેતી કરતા. ઈમ અમેય બાપીકા ધંધા મોથે નભતા પણ હાલનો જમાનો બદલઈ જ્યો. લોકોન્ #રાવણહથ્થો વગાડનારા અમે ભીખ મોગનારા લાગીયે. એટલ હૌ મેનત કરીન્ કમાબ્બા કે. તે બુન રાવણહથ્થામોય મેનત તો થાય ક નઈ? પણ લોકો ન ઈની હમજ ચો? તે હવ અમાર #ભરથરીઓની હાલની પ્રજા આ બધુ મેલી ધંધો વળગવા મોડી..."

અમદાવાદના #કમોડમાં રહેતા દલપતભાઈએ આ કહેલું ને અમે એમને ધંધો કરવા લોન આપેલી. 

પણ આવી જ વાત હતી બનાસકાંઠાના ભોયણના પ્રવિણ અને ભાઈલાલભાઈની. શૃંગાર પ્રસાધનો અને એ સિવાય ઘરમાં જરૃરી નાની મોટી ચીજો વેચવાનું કરી શકવાની ક્ષમતા ખરી પણ ધંધો કરવા પાસે મૂડી નહીં. રાવણહથ્થો તો એમણે મૂકી દીધેલો.. મજૂરી કરતા પણ એ બંને કહે દાડી મજૂરીમાં પેટ જોગુ નીકળે. ઝાઝુ ભેગુ ન થાય..

અમે આ બેઉને ધંધો કરવા દસ હજારની લોન આપી એમાંથી એમને હીંમત આવી. લોન ભરપાઈ થઈ ગઈ બીજી ત્રીસ હજારની લોન પાછી લીધી. બચત તો અમે ફરજિયાત કરાવીએ. તે એ બચતમાંથી ભાઈલાલભાઈએ જુનામાંથી બાઈક ખરીદ્યું. જ્યારે પ્રવિણે 65000 નું નવું મોપેડ દસ હજાર ડાઉન પેમેન્ટ ભરીને લીધું. 

ભરથરીઓ હાલરડાં ગાય.. બદલામાં લોકો એમને સાડી અને દાણા ભેટમાં આપે. આ સાડીઓમાંથી એ ઘર બાંધે. સાડીના ઘર કેવા? એ શું રક્ષણ આપે? હોંશ તો કાચુ ભલે હોય પણ એ ટાઢ,તડકા અને વરસાદ સામે રક્ષણ આપે એવું ઘર બાંધવાની ખરી પણ પાસે પૈસા નહોતા. 

પ્રવિણ અને ભાઈલાલભાઈ લોનમાં સ્વતંત્ર ધંધો કરતા થયા. દૈનિક 500 થી 600 કમાતા થયા હવે એમણે પતરાંથી એમનું છાુપરુ ઊભુ કર્યું. 

હોંશ પોતાના ઘરની છે. એ પણ ઝટ પુરી થશે...

અમારા સ્વાવલંબન કાર્યક્રમ અંતર્ગત નાના માણસોને નાની લોન આપવાનું કાર્ય કરીએ. અત્યાર સુધી 5000 થી વધુ પરિવારોને લોન આપી છે. બસ સૌ સુખી થાય એ ભાવના..

#MittalPatel #VSSM #સ્વાવલંબન #બનાસકાંઠા #ભોયણ

Bhailalbhai and Pravinbhai Bharthari who took interest
free loan from VSSM

Bharathri man showing his skill of playing ravahattha  to
Mittal Patel

VSSM's swawlamban program helps shardaben kangsiya to expand their independent buisness...

Mittal Patel with Shardaben Kangsiya and VSSM's 
field corodinator Chhayaben

My work in social sector provides me opportunities to meet individuals from varied walks of life, but when it connects me with honest, humble and truthful individuals the heart brims with joy. The marginalised communities we work with have always lived in deficiencies hence, they seldom refuse any potential help coming their way. And there are rare ones like the very humble Devabhai Kangasiya who go on to tell us, ‘I cannot accept charity!’

Over the years we have come across many who have stated they cannot accept charity. VSSM offers interest free loans to expand or revive their independent businesses which they pay back as monthly instalments and also donate Rs. 100 – 200 to VSSM’s activities.

Chotila’s Shardaben Kangasiya would buy the products she sold with money borrowed from private money lender. With an objective to free her from the hefty interest she was paying, VSSM offered her a loan of Rs. 30,000 . Shardaben bought good with all the money. The mother son duo set out to sell the goods. While on their way to sell the goods at neighbouring villages in a chakda one of their bundle fell off and they realised the missing pack after they had travelled a little further. When they returned searching the bundle was nowhere to be found. The lost goods worth Rs. 25,000.

Shardaben was shattered, she cried over her loss. Her sons who stay in a separate house consoled her and gave her Rs. 5,000. Shardaben bought goods from the money and began on a smaller scale, but never did she share this incident with us and continued to pay us the instalments.

Recently while in Chotila, I happen to meet Shardaben when she mentioned about the lost goods. It was only her nobility to not mention about incident and ask for some more help.

Our Chayabahen and Kanubhai have mentored these families well. Shardabahen and her son Chandubhai both believe it is better to live  without  the need of charity. And families like these always inspire us.

સમાજકાર્યો સાથે સંકળાયેલી હોવાના નાતે નિતી ભાત ભાતના લોકોને મળવાનું થાય. જેમાં કેટલાકની સચ્ચાઈ, નિષ્ઠા, વધારાનું ન મેળવવાની ભાવના જોઈને તો રાજી જ થઈ જવાય. આમ તો જે વંચિતો સાથે કાર્ય કરીએ તે બધાય સતત અભાવમાં રહેનાર. એટલે કોઈ મદદ કરે તો એમને સોના જેવું લાગે.. ટૂંકમાં મદદ કરોનું કહેનાર ખુબ પણ અમારા નેકનામના દેવાભાઈ કાંગસિયા જેવાય આંગળીના વેઢે ગણાય એવા ખરા જે કહે, ધર્માદાનું મને નો ખપે... 

ધર્માદુ નો ખપે કહેનાર ઘણાને અમે તેઓ જે વ્યવસાય કરે તે વધારવા લોન આપીએ ને એમાંથી એ રળે ને લોન પરત ભરે સાથે સંસ્થાના કાર્યોમાં સો બસો રૃપિયા દાન પેટે આપે.

ચોટીલામાં શારદાબહેન કાંગસિયા રહે. કટલરી તેમજ હોઝીયરીનો સામાન વ્યાજવા પૈસાથી લાવીને ધંધો કરે. એમણે વ્યાજમુક્ત થવા ત્રીસ હજાર VSSMના સ્વાલંબન કાર્યક્રમ અંતર્ગત લોન પેટે અમે આપ્યા. 

લોન આપ્યા પછી એ સામાન લાવ્યા. ગામડાંઓમાં એમના દિકરા સાથે એ છકડાંમાં બેસી સામાન વેચવા જઈ રહ્યા હતા. તે વેળા છકડાંમાં પાછળથી સામાનનું આખુ પોટલુ પડી ગયું. લગભગ પચીસ હજારનો સામાન પડી ગ્યાનો ખ્યાલ ઘણે આગળ નીકળ્યા પછી આવ્યો. પાછા વળ્યા પણ સામાન ન મળ્યો.

શારદાબહેન ખુબ રડ્યા. એમના દીકરા એમનાથી જુદા રહે. તેમણે હીંમત આપી ને પાંચ હજાર રૃપિયા આપ્યા જેમાંથી એ ફરી સામાન લાવ્યા ને નાના પાયે પાછો ધંધો શરૃ કર્યો. એમણે કોઈ જ ફરિયાદ વગર અલબત આ ઘટનાની જાણ કર્યા વગર જ લોન ભરપાઈ પણ કરી દીધી.

હમણાં ચોટીલા જવાનું થયું તે વેળા એમણે પોટલું ખાવાયાનું કહ્યું. અમારા કાર્યકર છાયાબહેન અને કનુભાઈની શારદાબહેનના પરિવારને જબરી શીખ... 

વળી શારદાબહેન પણ એવા ખાનદાન એટલે જ પોટલું પડ્યાનું કહીને મદદ માંગવાનું એમણે ન કર્યું..

ધર્માદાનું તો ભગવાન નો ખવડાવે એ જ હારુ એવું શારદાબહેન ને એમનો દીકરો ચતુરભાઈ બેઉં માને...

આવા પરિવારો અમારા માટે પ્રેરણારૃપ..

#mittalpatel #vssm

Shardaben Kangsiya with her goods

VSSM's interest free loan gave Sitabahen Gadaliya the freedom from the hefty interest rates of private loans and provided opportunities to save money...

Sitabahen Kangasiya talked about her financial well-being
and growth to Mittal Patel

I have rented a shop in Chotila market at a monthly rent of Rs. 10000, with the help of little savings I had and some loans, I have built a house in society. The house has cost me Rs. 12.5 lacs. I will invite you for the house warming ceremony; you have to come.”

Chotila’s Sitabahen Kangasiya talked about her financial well-being and growth when I recently met her. Four years ago, Sitabahen and her husband wandered villages to sell hosiery and fashion accessories. They would never have enough capital to buy goods, hence were required to borrow money at hefty interest from private money lenders. 

Sitabahen aspired to expand her business but lacked financial backing.  Jagmalbapa, Sitabahen’s father  had long association with VSSM, he spoke to Chayabahen and Kanubhai for loan to Sitabahen. VSSM offered her loans of 10K, 30K and 50K after repayment of each loan; she might have taken four loans from VSSM. These loans gave her the freedom from the hefty interest rates of private loans and provided opportunities to save money. 

Recently, on my way to Gondal I decided to meet Sitabahen as Chayaben insisted for a very long time. She took me to see her shop; while their daughter looks after the shop, the couple continues to wader across the villages to sell their products. The business has expanded, and so has their income. “Not even in our wildest dreams had we thought that we are capable of paying rent of Rs. 10,000, and to be able to build a house feels so surreal. We did not rely on the government but our hard work to build this house.”

Education and economic well-being are enough to uplift human beings in difficult circumstances. The joy of building a fortune from our sweat and blood remains unparalleled.

I wished Sitabahen happiness and the ability to share her joy towards the betterment of her community. I insisted that happiness doubles when shared, “Of course, I will…” she responded.

'બેન મે ચોટીલાની બજારમાં મહિને દસ હજાર રૃપિયા ભાડેથી દુકાન રાખી  ને મારી બચત ને થોડી બેંકથી લોન લઈને સાડા બાર લાખનું ઘર સોસાયટીમાં લીધુ છે. આ ઘરનું વાસ્તુ કરુ ત્યારે તમને તેડાવીશ. તમારે ખાસ આવવાનું છે....'

ચોટીલાના સીતાબહેન કાંગસિયા હોંશથી પોતાની આર્થિક પ્રગતિની વાત કરી રહ્યા હતા. આજથી ચારેક વર્ષ પહેલાં સીતાબહેન અને તેમના પતિ કટલરી, હોઝયરીનો સામાન લઈને ગામે ગામ ફરી વેચવાનું કરતા. સામાન લાવવા પુરતા પૈસા ન હોય એટલે તગડાં વ્યાજે લાવતા ને મર્યાદીત સામાન ખરીદતા. 

સીતાબહેનને ધંધો મોટો કરવાની હોંશ ઘણી પણ પાસે મૂડી નહીં. સીતાબહેનના પપ્પા જગમાલબાપા VSSM સાથે સંકળાયેલા. એમણે અમારા કાર્યકર છાયાબહેન અને કનુભાઈને સીતાબહેનને લોન આપવા વાત કરી. 

ને અમે સીતાબહેનને દસ હજારને પછી ત્રીસ ને પચાસ એમ ક્રમશઃ લોન આપતા ગયા. લગભગ ચારે વખત લોન લીધી. તગડા વ્યાજમાંથી મુક્તિ મળી એટલે બચત પણ થઈ.

છાયાબહેન ક્યારના સીતાબહેનને મળવાનું કહ્યા કરે. તે હમણાં ગોંડલા જતા ચોટીલા ખાસ સીતાબહેનને મળવા ગઈ. એ વખતે આગ્રહ કરી એ પોતાની દુકાન જોવા લઈ ગયા. એમની દીકરી દુકાન સંભાળે પોતે અને તેમના પતિ આજેય ગામોમાં સામાન લઈને ફરે. ટૂંકમાં ધંધો મોટો થયો આવક વધી. એ કહે, 'અમે ક્યારેય વિચાર્યું નહોતું કે દસ હજાર ભાડુ અમે ભરી શકીશું પણ જુઓ આજે બધુ થાય છે. ઘર તો સ્વપ્ન જેવું હતું. પણ એય થઈ ગયું. સરકાર આપે એવી આશા નથી રાખી. બાવળાના બળ પર વિશ્વાસ હતો તે ઘર થઈ ગયું...' 

શિક્ષણ ને આર્થિક સદ્ધરતા માણસને કપરી સ્થિતિમાંથી બહાર કાઢવા માટે પુરતા. જાત મહેનતે કમાયેલાની મજા જ જુદી. 

સીતાબહેનને ખુબ સુખી થાવ ને સમાજઉપયોગી કાર્યમાં તમારુ સુખ ખાસ વહેંચજોનું. મૂળ સુખ વહેંચવાથી સુખ જ મળે એ ભાર પુર્વક કહ્યું ને એમણે કહ્યું, એ તો કરીશ જ બેન... 

લખ્યું એ બધુયે ફોટોમાં....

#MittalPatel #VSSM

Sitabahen Gadaliya have rented a shop in Chotila market at a
monthly rent of Rs. 10000

With the help of little savings and some loans,
Sitabahen have built a house in society.

Sitabahen Gadaliya at her shop

VSSM's swawlamban initiative helps bajaniya individuals to help them pursue their chosen occupations and attain freedom from the hefty debts of private money lenders...

Mittal Patel meets bajaniya community individuals

You brought me freedom from the Diary…

Govindbhai, a resident of Ratanpura village near Shihori tells me this.

Diary; for those who cannot put this term into context, let me clarify it. Dairy is a notebook that maintains the daily account for the individuals who borrow money daily. The amount of Rs. 1000 increases to Rs. 1100 the next day. Indeed a hefty interest these individuals are required to pay to private money lenders. 

The Bajaniya men sell plastic homeware and fashion accessories on a motorbike. They never have cash on hand, so they must borrow money from private money lenders. 

“The money we earn is enough to meet their living expenses but does not bring us prosperity,” Vershibhai tells me. 

Under the Swavlamban initiative, VSSM has offered interest-free loans of Rs. 20,000 each to eight Bajaniya individuals to help them pursue their chosen occupations and attain freedom from the hefty debts of private money lenders. Many of them have already repaid Rs. 2000 before the month finishes. Apart from the instalment, they have also donated to the organization. 

“Ben, let us plan a Bajaniya convention for the community in this region. We were hoping you could make them understand that you can free us from the Diary. Also, help us establish a wholesale store of goods we sell in Shihori itself. The store can work as a cooperative. The Bajaniya community members will purchase the goods from this store, others willing to buy them shall also be allowed, and the profit earned will be shared amongst the cooperative members.  

We have been striving to evolve such models for a very long time and have educated numerous communities on the same. But as they say, things happen when they are destined to happen. Now that the community has felt the need, we are sure that this will be accomplished soon. 

And when we free them from their Diary, we shall make them take a pledge that they will be careful to not fall into the trap again….

ડાયરીમાંથી મુક્તી આપી...

શિહોરી નજીકના રતનપુરાગામમાં રહેતા ગોવિંદભાઈએ આ કહ્યું. 

ડાયરીના ચલણને ન સમજનારને ડાયરી એટલે શું એ પ્રશ્ન થશે.. એટલે થોડી ચોખવટ કરુ.

 દૈનિક  વ્યાજવા લેવાતા પૈસાના લેખાજોખા જેમાં રહે તે ડાયરી.. હજાર રૃપિયા ઉધાર લઈએ તો બીજે દિવસે હજારના અગિયારસો ચુકવવાના ટૂંકમાં દૈનિક તગડુ વ્યાજ..

બજાણિયા પરિવારો મોટરબાઈક પર પ્લાસ્ટીકનો ઘર વપરાશનો સામાન એ સિવાય બંગડી બોરિયા બક્કલ વગેરે વેચે.. હાથ વગી મોટી મુડી નહીં એટલે વ્યાજવા પૈસાથી ધંધો કરે.. જેમાં ઘર ચાલી જાય પણ આર્થિક રીતે સદ્ધર ન થવાય એવું વેરશીભાઈ કહે.

VSSMના સ્વાવલંબન કાર્યક્રમ અંતર્ગત અમે આઠ બજાણિયા ભાઈઓને તેઓ જે વ્યવસાય કરે તે કરવા અને વ્યાજના ચૂંગાલમાંથી છૂટવા પ્રત્યેકને વીસ વીસ હજારની લોન આપી.. ને કેટલાકે તો મહિનો પતે એ પહેલાં જ બે હજારનો હપ્તો ભરી પણ દીધો.. વળી હપ્તા સાથે સંસ્થાના સેવાકાર્યો માટે ધર્માદા પેટે સો દોઢસો રૃપિયા પણ એમણે આપ્યા... 

વેરશીભાઈ કહે, બેન આપણા આ વિસ્તારના બધા બજાણિયાનું સંમેલન કરીએ ને તમે એમને આ સમજ આપો આપણે બધાને ડાયરીમાંથી મુક્ત કરી દઈએ. પછી અમે જે સામાન વેચીએ તેની હોલસેલની દુકાન શિહોરીમાં જ કરવામાં મદદ કરો. મંડળીની જેમ એ દુકાન ચાલે. અમે બજાણિયા ત્યાંથી જ સામાન લઈએ ને બજાણિયા સિવાય બીજા ને સામાન જોઈતો હોય તોય આપવાનો ને જે નફો થાય તે મંડળીના બધા સભ્યોમાં વહેંચાય એમ કરવાનું.

સાચા લોકોને શોધવા એય મોટી કવાયત એ માટે અમારા કાર્યકર ઈશ્વરભાઈ, નારણભાઈ અને કનુભાઈ ઘણું મથે તેમનો ઘણો આભાર..

આવા મોડલ ઊભા થાય તે માટે અમારી વર્ષોથી ખેવના ને એ માટે સમજ પણ આપીયે. પણ ખેર નિયત સમય પહેલાં કશું થતું નથી.. અમે કહ્યા કરતા પણ હવે તેમના પોતાનામાં જ આવી ભાવના ઊભી થઈ છે તો આ પણ પાર પડશે...

પણ હા બધાને ડાયરીમાંથી મુક્ત તો કરીશું ને સાથે વચન પણ લઈશું ડાયરીમાંથી એક વખત મુક્ત થયા પછી ફેર આ ચુંગાલમાં ન પડવાનું...

#MittalPatel #vssm

Bajaniya community sharing their buisness ideas with
Mittal Patel

The Bajaniya men sell plastic homeware and fashion
 accessories on a motorbike

The Bajaniya men sell plastic homeware and fashion
accessories on a motorbike

Lilaben shared from personal experience the importance of giving up the deadly addiction to gutka/tobacco ...

Mittal Patel with Subhashbhai and Lilaben

Subhashbhai and Lilaben are residents of Ahmedabad’s Shahpur locality. Subhashbhai sells plasticware to make living while Lilaben is a homemaker.

Subhashbhai was addicted to gutka and pan masala so much that even Lilaben’s  insistence could not convince him to give up the addiction. “I don’t feel hungry, I feel blotted, cannot focus on work…” he would reason out and find an excuse to continue eating gutka.  Then came a time his body gave in to the addiction, Subhashbhai was diagnosed with mouth cancer. Lilaben  ran pillar to post for his treatment, months of treatment saved Subhashbhai’s life, but his physical capabilities deteriorated drastically.

Lilaben took up of responsibility of earning for the family, by taking up chores of a domestic help in surrounding residential colonies. While the parents managed to make two ends meet, the sons decided to lead independent lives. As years passed Subhashbhai gained strength and could think of coming back to work. The money Lilaben earned was barely enough to meet their needs, the couple lacked capital to restock the goods and start their business.

VSSM learned about their condition and decided to loan them Rs. 10000 from which Subhashbhai bought goods and began selling them through a rented paddle rickshaw. We asked them to buy a rickshaw so that he saves the daily rental. “I will take a loan after I begin earning well, cannot afford to take too much for free!!”

The addiction to gutka ruined our life, we are required to start afresh. Lilaben shared from personal experience the importance of giving up the deadly addiction to gutka/tobacco in the video clip shared here.

We wish this couple all the best in life and are grateful to all of you for your continued support.

સુભાષભાઈ અને લીલાબહેન અમદાવાદમાં શાહપુુર વિસ્તારમાં છાપરુ બાંધી રહે. પ્લાસ્ટીકના તગારાં વેચવાનું સુભાષભાઈ કરે ને લીલાબહેન ઘર સંભાળે. 

સુભાષભાઈને માવા મસાલા ખાવાની જબરી લત. લીલાબહેન ઘણું ના પાડે પણ વ્યસન કરનાર માણસના બહાના પણ જબરા. ના ખવું તો પેટમાં ગેસ થાય, માથુ ચડે, કામની સુઝ ન પડે વગેરે વગેરે.. આખરે તબીયતે જવાબ આપી દીધો. મોંઢાનું કેન્સર થયું. લીલાબહેને ઘણા દોડા કર્યા. સિવીલમાં મહિનાઓની સારવાર પછી સુભાષભાઈ બચ્યા. પણ તબીયત નરમ થઈ ગઈ. કામ કરી શકવાની જાણે ક્ષમતા જ ન રહી. 

લીલાબહેને સોસાયટીમાં વાસણ, કચરા પોતાના કામ શરૃ કર્યા. દિકરા ખરા પણ એ જુદા રહેવા જતા રહ્યા. આમ હુતો હુતી હખેડખે ચલાવે. 

સુભાષભાઈની તબીયત ઠીક થઈ. કામ કરવાની ધગશ જાગી પણ તબકડાં, ડોલ, ટબ ખરીદવા પાસે મૂડી નહીં. લીલાબહેન પેટ જોગુ કમાઈ લેતા આમાં બચતનો તો પ્રશ્ન જ નહોતો. 

અમારા ધ્યાને આ બેઉની સ્થિતિ આવી. VSSM એ દસ હજારનો ફોટોમાં દેખાય એ સામાન લઈ આપ્યો. પેડલ રીક્ષા એ દૈનિક 30 રૃપિયા ભાડેથી લાવે ને એના ઉપર સામાન લાદી વેચવા ફરે. અમે ભાડાની જગ્યાએ પોતાની પેડલ રીક્ષા ખરીદી આપવા અંગ કહ્યું તો એમણે કહ્યું, 

એક વખત ફેર કમાતો થાવું પછી લોન આપજો પેડલ ખરીદવા. મફતનું વારે વારે ન લેવાય...

સામાન લઈને નીકળી રહેલા લીલાબહેને પોતાની જીંદગી માવા મસાલાએ બગાડી. પોતાને ફરી એકડ એકથી શરૃ કરવાનું થયું પણ અન્યોની સાથે આવું ન થાય તે માટે વ્યસન ત્યજજોનું ખાસ વિડીયો ક્લીપમાં કહ્યું...

બેઉ સુખી થાય એવી ભાવના....

ને આ કાર્યમાં મદદ કરનાર પ્રિયજનોનો આભાર...

#MittalPatel #vssm

VSSM has provided tools to nomadic community under its tool support program...

Rasikbhai Saraniya shares his experience to Mittal Patel

VSSM provided handcart to Varshaben under its tool
support program

En route to Surendranagar via Dhrangadhra, we spot Rasikbhai on a bicycle. Rasikbhai Saraniya is one of the 35 recipients of hamry fitted bicycle VSSM has provided to individuals from Saraniya community under its tool support program.

Rasikbhai’s narration of the difference the tool fitted bicycle has made in the lives of these individuals made us realise the impact the support has made.

“We could barely cover 2-3 villages with the heavy Saran loaded on our shoulders; the private transport fellows would never allow us into their vehicles. In the villages, dogs would chase us. It was like harassment, but sharpening knives is our traditional occupation; we lack other skills. Hence,  we have no choice but to continue practising it. However, after you gave us hamry fitted bicycles, we can cover 40 kilometres in a day and earn at least Rs. 500 to 600 daily. And neither do we worry about being chased by dogs.

Just like Rasikbhai and his fellow community men, we could also bring a positive change in the life of Varshaben, who rented a handcart to ferry and sell water across the shops. Varshaben lacked funds to buy her handcart. VSSM, with the support of its well-wishers, gave Varshaben a handcart, saving her Rs. 25 of daily rent.

The change experienced by these Rasikbhai, Varshaben and others proves the little help goes a long way…

અમે ધ્રાંગધ્રાથી સુરેન્દ્રનગર જઈ રહ્યા હતા ને વચમાં એકદમ રસીકભાઈ સાયકલ સાથે દેખાણા. અત્યાર સુધી ખભા પર સરાણ લઈને પગપાળા ફરનાર રસીકભાઈને થોડા દિવસ પહેલાં જ અમે સાયકલ આપેલી. દોઢસો બસો કમાનાર વ્યક્તિના જીવનમાં એક સાયકલ કેવો બદલાવ લાવી શકે તે રસીકભાઈએ કહ્યું ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો.  

અમે ખભે સરાણ લઈને એકાદ બે ગામ માંડ ફરતા. રીક્ષાવાળા બેસાડે નહીં ને બેસાડે તો બમણું ભાડુ લે, ગામમાં જઈએ તો કુતરા વાંહે થાય. બહુ હેરાન થતા પણ છરી ચપ્પુની ધાર કાઢવાનો અમારો પરંપરાગત ધંધો. એ સિવાયનું કશું આવડે નહીં. એટલે હખેડખે એ કરે રાખતા. પણ તમે આ સાયકલ માથે હેમરી ફીટ કરી આપી તે હવે 40 કી.મી.નો પ્રવાસ કરવામાંય વાંધો નથી આવતો. 500 - 600 તો આરામથી કમાઈ લઉ છું. હવે કુતરા કે ગાયોની બીકેય નથી.

અમે રસીકભાઈ ને તેમના જેવા અન્ય 35 સરાણિયાઓને સાયકલ પર હેમરી ફીટ કરી આપી ને તેમનું જીવન બદલાયું.આજ રીતે સુરેન્દ્રનગરમાં રહેતા વર્ષાબેનનું જીવન પણ બદલાયું. એ ભાડેથી લારી લાવી તેના ઉપર પાણી ભરીને દુકાનોમાં વેચતા. પોતાની લારી ખરીદવાની આર્થિક સગવડ નહીં. VSSM સાથે સંકળાયેલા પ્રિયજનોની મદદ લારી આપી...હવે વર્ષાબેનને નિરાંત છે ને 25 રૃપિયા બચે છે...નાનકડો પ્રયાસ કોઈના જીવનમાં કેવો ફેર પાડી શકે તે આ બધાને સાંભળીએ ત્યારે ખ્યાલ આવે..

#MittalPatel #vssm

VSSM's interest free loan helped Lakshmanbhai's life back on track...

Mittal Patel meets Laksdhmanbhai 

We were on our way to meet the Saraniya families living in Amreli’s Savarkundla. “Ben, we have to meet Lakshmanbhai Chuvadiya Koli,” said Rameshbhai, my team member, tells me when we cross Hamapur village on our way. 

We decided to stop at the village where Lakshmanbhai arrived on a bicycle to meet us. Both, Lakshmanbhai and his wife are differently-abled. But while watching him ride his bicycle, one cannot make out that he had issues with his leg.  

Lakshmanbhai tutored children in his village to earn a living. However, the pandemic took a toll on his student strength and most withered away. A self-respecting man, Lakshmanbhai did not like stretching his arms for help. Rameshbbhai was aware of his deteriorating financial condition. We asked him to start some venture for us to help him with an interest-free loan. Lakshmanbhai decided to open a grocery store at his home. VSSM offered a loan of Rs. 15000, and his life was back on track. 

“After I learnt that you were to pass through the village, I have been waiting for you since morning,” he tells me warmly. 

Lakshmanbhai’s son stayed in our hostel and completed his 12th grade. Currently, he is pursuing a BSc IT degree from Ganpat University. Given the family’s economic health, VSSM has been supporting his fees. 

“ Once my son gets employed, we will pay back every penny of the support you have given me. We cannot keep the money received in charity!” he shares. 

Lakshamnbhai insisted we visit his house, but had to refuse the invite as we were stretched on time. We showered our best wishes on Lakshmanbhai, and we continued for Savarkundla. 

અમરેલીના સાવરકુંડલામાં રહેતા સરાણિયા પરિવારોને મળવા અમે જઈ રહ્યા ત્યાં વચમાં હામાપુરગામ આવ્યું. 

અમારા કાર્યકર રમેશભાઈ કહ્યું, બેન લક્ષ્મણભાઈ ચુવાળિયા કોળીને આપણે મળવાનું છે.

અમે ગામના પાદરે વાહન રોક્યુ ત્યાં સાયકલ પર લક્ષ્મણભાઈ આવી પહોંચ્યા. સાયકલ ચલાવતા લક્ષ્મણભાઈને જોઈને લાગે નહીં કે એમને પગમાં તકલીફ છે. માંડ ચાલી શકતા લક્ષ્મણભાઈના પત્ની પણ વિકલાંગ..

ગામમાં ટ્યુશન કરીને પરિવાર પેટિયું રળે. પણ કોરોના આવ્યા ધીમે ધીમે ટ્યુશન છુટવા માંડ્યા. કોઈ સામે હાથ લાંબો કરવો એમને ગમે નહીં. પણ રમેશભાઈ એમના સંપર્કમાં તે એમને ખ્યાલ આવ્યો. લક્ષ્મણભાઈને પોતે કોઈ નવો વ્યવસાય કરી શકે તો અમે મદદ કરીએનું કહ્યું ને એમણે ઘરમાં જ કરિયાણાની દુકાન કરવાની વાત કરી. એ પછી 15000નો સામાન અમે ભરાવી આપ્યો ને એમની ગાડી નીકળી પડી.

હું એમના ગામમાંથી નીકળવાની છું આવી ખબર પડી તે સવારથી તમારી રાહ જોવું છુ બને એવું એમણે ભાવથી કહ્યું..

લક્ષ્મણભાઈનો દીકરો અમારી હોસ્ટેલમાં બાર ધોરણ ભણ્યો. હવે અમે એને BSC IT ભણવા ગણપત યુનિવર્સીટીમાં દાખલ કર્યો. પિતાની ફી ભરી શકે એવી સગવડ નહીં તે અમે ત્યાં પણ તેના નિભાવ અને ભણવાના ખર્ચમાં મદદ કરીએ..

લક્ષ્ણભાઈ કહે, 'મારો દીકરો ભણી નોકરીએ લાગે પછી VSSMએ કરેલી બધી મદદ મારે પાછી દેવાની હો બેન.. ધર્માદાનું અમને નો ખપે..'

કેવી ઉમદા ભાવના.....

લક્ષ્મણભાઈનો ઘણો આગ્રહ પોતાના ઘરે આવવાનો પણ સમયના અભાવે એ ન થયું પણ ગામના પાધરે એમની સાથેનો ફોટો તો લીધો જ...

લક્ષ્મણભાઈને સુખી થાવ તરક્કી કરોની શુભેચ્છા આપી અમે આગળ વધ્યા...

#MittalPatel #vssm

We are extremely grateful to Krishnakant uncle and Indira auntie for the providing tools for earning dignified living to many such families...

Mittal Patel gives sewing machine to Zakirbhai and his wife 

A freak accident in 2012 had slit open Zakirbhai’s leg into two. 11 surgeries later, Zakirbhai still finds it difficult to remain standing after some time and walks with the help of a stick. The treatment required them to sell off the house they owned.

We appealed one of our well-wishers to help the family, providing ration kit was not a permanent solution.  We suggested they start a business, but before Zakirbhai could reply his wife spoke up, I don’t have a sewing machine. I work on someone else’s machine and the money  helps me meet the household expenses. If I have my own machine my income will increase.

Our dear Krishnakant Uncle and Indira Auntie immediately offered to support when they were briefed about Zakirbhai’s family.

At our office to collect the machine, Zakirbhai’s wife was in tears when she narrated their painful living condition after her husband’s medical emergency.  “We do not like to stretch our arms for help, but we do not have a choice!” she mentioned.

“Ben, can you get me a job of liftman, which I can do sitting on a stool.” Zakirbhai requested while leaving.

Do let us know if there are such work opportunities in Vatva.  

We are extremely grateful to Krishnakant uncle and Indira auntie for the providing tools for earning dignified living to  many such families.

May almighty grant happiness to one and all.

ઝાકીરભાઈને 2012માં અકસ્માત થયો ને એક પગ જાણે વચમાંથી ચિરાઈ જ ગયો. 11 ઓપરેશન થયા. માલિકીનું ઘર વેચાઈ ગયું. ત્યારે જતા લાકડીના ટેકે ચાલી શકે એવી સ્થિતિ થઈ. જો કે વધુ સમય માટે ઊભા રહેવું તો આજેય મુશ્કેલ.

આવા ઝાકીરભાઈને મદદ કરવા એક પ્રિયજને કહ્યું. રાશનકીટ એક બે વખત આપી પણ એ કાયમી ઉકેલ નહીં.

અમે એમને ધંધો કરવા કહ્યું. પણ ઝાકીરભાઈ કાંઈ જવાબ આપે તે પહેલાં તેમના પત્નીએ કહ્યું, મારી પાસે નથી. હું બીજાના ત્યાં જઈને સિલાઈ કામ કરુ છુ ને એનાથી ઘર ચલાવું મને પોતાનું મશીન મળે તો મારી આવક વધે. 

અમારા પ્રિય ક્રિષ્ણકાંત મહેતા અને ઈન્દિરા આંટીને વાત કરી ને એમણે તો તુરત આવા પરિવારોને મદદ કરવા હા ભણી. 

સિલાઈનું મશીન લેવા ઝાકીરભાઈ ને તેમના પત્ની ઓફીસ પર આવ્યા ત્યારે સ્થિતિની વાત કરતા કરતા તેમના પત્નીના આંખમાં ઝળઝળિયા આવી ગયા. 

માંગવું ગમે નહીં પણ સ્થિતિ એવી એટલે....

ઝાકીરભાઈએ જતા જતા, મને લીફ્ટમેનની નોકરી મળે કે બેઠા બેઠા થઈ શકે એવું કોઈ કામ મળે તો અપાવજો બેન એવું કહ્યું..

વટવામાં આવું કોઈ કામ હોય તો ચોક્કસ જણાવજો. 

આ અને આવા કેટલાય પરિવારોને આર્થિક રીતે બેઠા કરવા સ્વતંત્ર ધંધો કરી શકે તે માટે સાધન આપવા મદદ કરનાર ક્રિષ્ણકાંત અને આંટીનો આભાર...

કુદરત સૌને સુખી કરે એવી ભાવના...

#MittalPatel #vssm

VSSM is supporting 4000 individuals like Mituben to revamp or restore their livelihoods...

Mittal Patel meets Mituben at her store

 “Ben, Mituben runs cutlery (businesses that sell fashion and kink-knacks are called cutlery stores/business in Gujarati countryside) the business was good, but her husband’s COVID infection and consequent medical expenses has left them with huge debts. The financial condition is so weak that she is incapable of restocking her store and whatever she is left with is not enough to run the store. Can we loan her some money?” VSSM’s Shankarbhai based in Patan’s Radhanpur called up with this request. We approved an interest-free loan of Rs. 30,000 to Mituben.

Mituben restocked her store and business limped back to normal. She paid the loan instalments twice a month. Shankarbhai took me to meet her when I was in Radhanpur recently. It was a joy to hear that a woman from  Devipujak community was so efficient with her business.

“How much did you study, Mituben?”

“I have not even climbed the stairs of the school. It was my husband’s illness that brought me the responsibility of earning for the family. The responsibility has taught me all that I know of the business.”

I was at her store for about 30 minutes, during our conversation she continued to attend to her customers and orally calculate the amount. I was amazed at her skills. It was not education but experiential learnings that had shaped Mituben’s entrepreneurial abilities.

“Once I finish paying off this loan, I want to take another one. I want to make my business thriving as before!” Mituben said as I bid her adieu.

“Of course. But make sure you adopt the practice of regular savings. We would love that even more.” I mentioned before leavening.

VSSM is supporting 4000 individuals like Mituben to revamp or restore their livelihoods. It would not have been possible without the support of our generous well-wishers and donors, for which we are immensely grateful. It brings us joy to be instrumental in helping others build a stronger future.

#MittalPatel #VSSM

'બેન, મીતુબેન કટલરીની દુકાન ચલાવે. પહેલાં ધંધો સારો ચાલતો પણ એમના પતિની માંદગી ને કોરોનાએ એમની કેડ ભાંગી નાખી. આર્થિક હાલત નાજુક દુકાનમાં સામાન ભરાવવા પૈસા નથી ને જે છે એમાંથી કાંઈ સરખો ધંધો થાય નહીં તે આપણે એમને લોન ન આપી શકીએ?'

પાટણના રાધનપુરના અમારા કાર્યકર શંકરભાઈએ આ વાત કહીને અમે મીતુબેનને 30,000 વગર વ્યાજે આપ્યા. 

મીતુબહેન સામાન લાવ્યા ને ધંધો પાછો પાટે ચડ્યો. એક જ મહિનામાં એ બે વાર લોનનો હપ્તો આપી ગયા. હું રાધનપુર ગઈ એ વખતે શંકરભાઈ મને મીતુબહેન પાસે ખાસ લઈ ગયા. 

દેવીપૂજક સમુદાયની બહેન આવો સરસ વ્યવસાય વિકસાવે એ વાત જ આનંદદાયક હતી. 

'કેટલું ભણ્યા મીતુબહેન?''હું તો નિશાળનું એકેય પગથિયું નથી ચડી. પણ મારા ઘરવાળાને લાંબી માંદગી આવી ને મારા માથે જવાબદારી આવી. બસ એ જવાબદારી એ બધુ શીખવી દીધું'

એમની દુકાનમાં હું અડધો કલાક ઊભી રહી. એ દરમ્યાન એમણે ઘણી વાતો કરી સાથે ગ્રાહકોને પણ સાચવ્યા ને સૌથી અગત્યનું હિસાબ તો આંગળીના વેઢે કરે..

ભણતરનેય ચડે એવું ગણતર મીતુબહેનમાં હતું. હું વિદાય લઈ રહી હતી ત્યાં એમણે કહ્યું, 'આ લોન ઝટ પતાવી મારે બીજી લેવાની છે હો.. મારે દુકાન પહેલાં જેવી ધમધમતી કરવી છે..'

વ્યવસાયની હોંશ હોય એને તો મદદ કરવાની જ હોય તમે આ લોન પતાવો ને સાથે નાનેરી બચતેય કરજો તો બીજી લોન ચોક્કસ આપીશું કહીને અમે ત્યાંથી નીકળ્યા.

મીતુબહેન જેવા 4000 લોકોને અમે લોન થકી તેમનો ધંધો વિકસાવવા મદદ કરી રહ્યા છીએ અને આ બધુ સંસ્થા સાથે સંકળાયેલા પ્રિયજનોની મદદ વગર શક્ય નથી. આપ સૌનો આભાર...ને અમને નિમિત્તનો આનંદ...

#MittalPatel #VSSM