Govindbhai Bajaniya got free from labour work and establish his own buisness with the help of VSSM...

Govindbhai Bajaniya with his fruit cart...

I thank a lot to Mittalben and organization, that because of VSSM I could establish my own business, and could get free from labour work. If I couldn’t have received loan, then I would still be doing labour...

Sanand market is very active except on Mondays. All shops stay closed but fruit and vegetable carts keep running; without any holidays. From grains to vegetables, vessels to clothes anything we want, will be available in Sanand market. Govindbhai Jethabhai Bajaniya living in Geebapura; is running a fruits cart in Sanand since last one year.  Before he started this business, he used to go to farms to do labour work, where he used to harvest wheat, millet, rice and cotton.

Govindbhai said, ‘when I work from early morning till late noon, then somehow I get Rs. 100 as daily wage. And that too only when it’s a harvest season other than that I had to sit idle. I often go to Sanand market for work. One day by talking to friends I got to know that sales is good in Sanand and fruit business have good amount of profit too.  Thus I thought of starting a fruit cart struck into my mind. From whatever money I had, plus some I borrowed from others and from that money we started this business. From this amount of sales, major part used to go in paying back borrowed money and from left out money, somehow we used to manage household expenses. During that time, we came across to VSSM worker Ilaben. By talking about this situation to her, we received Rs. 20,000 as interest free loan. This money I used it in business and from the money which was left, I used for paying my debt. Now my business is running well and I can even do some savings. There were days when we couldn’t manage to eat due to labour work. Today, because of organization’s help, I don’t have to worry about household expenses, and I am able to pay installments regularly. Moreover, now I can even manage savings. My daily income went to Rs. 200-300 after cutting all house expenditure. I am thanking the organization and Mittalben, who started this organization for people like us. God knows what would have been, our fate without the support of this organization…’

મિત્તલબેન અને સંસ્થાનો ખૂબ ખૂબ આભાર, VSSMના પ્રતાપે આજે હું સ્વેચ્છાએ પોતાનો ધંધો કરી શકું છું, જેથી મને મજૂરીમાંથી છુટકારો મળ્યો, જો લોનના મળી હોત તો આજે પણ હું મજૂરી જ કરતો હોત... 

સાણંદનું બજાર સોમવાર સિવાય ધમધમતું જ હોય, દુકાનો તો બંધ હોય પણ ફળો અને શાકભાજીની લારી ચાલતી જ હોય એની ક્યારેય રજા ના પડે. અનાજથી લઈને શાકભાજી, વાસણોથી લઈને કપડા જે જોઈએ એ મળી જાય સાણંદ બજારમાં. ગીબપુરા ગામમાં રહેતા ગોવિંદભાઈ જેઠાભાઈ બજાણીયાને સાણંદમાં ફ્રુટની લારીનો ધંધો કરતા એકાદ વરસ જેવું થયું. ફ્રુટનો ધંધો શરૂ કર્યો તે પહેલા ગોવિંદભાઈ ખેતરમાં મજૂરી કરવા જાય. જેમાં જાર, બાજરી, ડાંગર વાઢવાના હોય અથવા કપાસ વીણવાના હોય. 

ગોવિંદભાઈ કહે, સવારથી લઇ બપોરે સુધી કામ કરીયે તો માંડ સો રૂપિયા દાડી મળે અને એમાય જયારે ખેતીની સિઝન હોય ત્યારે જ કામ બાકી તો અમે નવરાધૂપ. સાણંદ બજાર કામથી અવારનવાર જવાનું થતું. ભાઈબંધો હારે વાત કરતા ખબર પડી કે સાણંદમાં વકરો હારો થાય અને ફ્રુટના ધંધામાં નફોય ખરો. જેથી મેં લારી કરવાનું વિચાર્યું. થોડા ઘણા પૈસા જે હતા તે અને બાકીના ઉછીના લાવી ધંધાની શરૂઆત તો કરી પણ જે વકરો થાય તેમાંથી ઉછીના પૈસા આપતા કાંઈ જ ના બચે, માંડ માંડ ઘર હાલે. એવામાં ઇલાબેન મળ્યા તેમને વાત કરતા મને VSSM સંસ્થામાંથી વગર વ્યાજની રૂપિયા વીસ હજારની લોન મળી. જેમાંથી મેં એ પૈસાનો ધંધામાં તો ઉપયોગ કર્યો હારે હારે જે મૂડી વધી તેમાંથી થોડું દેવું પણ ભર્યું. હાલ તો ધંધોય હારો ચાલે છે અને બચતેય થાય છે. મજૂરીમાં તો કેટલીયે વાર ચૂલોય નહોતો સળગતો. સંસ્થાની મદદ ને કારણે આજે ઘરમાં ઘરખર્ચની કોઈ ચિંતા નથી, લોનના હપ્તા નિયમિત તો ભરાય જ છે, હારે હારે હવે તો બચતેય થાય છે. મારી રોજની આવક ઘરખર્ચ કાઢ્યા બાદ બસોથી ત્રણસો રૂપિયા થઇ ગઈ છે. ફરીથી સંસ્થાનો અને મિત્તલબેનનો ખૂબ ખૂબ આભાર કે જેમણે અમારા જેવા લોકો માટે આ સંસ્થા ખોલી, સંસ્થા ના હોત તો ભગવાન જ જાણે અમારું શું થાત...

A loan from VSSM allows Pravinbhai to initiate a daily saving of Rs. 200..

Pravinbhai with his old Tea-Stall

Pravinbhai Bajaniya resides in Gujarwada village of Sami block in Patan. Pravinbhai operates  a tea-stall on the outskirts of his village. Money is scarce hence the need to repair his cart and upgrade to a gas stove remained a distant dream for Pravinbhai. 

Pravinbhai had been aware of the ‘interest-free loan program’ by VSSM, he also was in touch with our teammate  Mohanbhai. He requested  a loan of Rs. 20,000 to enable him carry out the repairs of his tea stall and purchase an LPG connection. With the loan Pravinbhai  undertook the necessary repairs of his tea-cart and improvised the services at his tea-stall with installing some benches and tables for his customers. Now with the access  of LPG the soaring expense  of kerosene has come down,  allowing Pravinbhai to save Rs. 200 (a good amount of his earnings) daily. The amount is deposited in the bank near his place of work. This is a decent sum for someone belonging to such marginalised community. 

Pravinbhai with his new Tea-stall

We are extremely grateful to the individuals and institutions who have been instrumental in bringing such change in the lives of these extremely poor families. Its a daily joy we experience as we witness the positive changes in the lives of these families with loan amounts as less as Rs. 5,000… 

In the picture- the before and after pictures of Pravinbhai’s tea stall...

vssmમાંથી લોન લઈને પ્રવિણભાઈ બજાણિયા દૈનિય રુા.200ની બચત કરતા થયા.

પાટણના સમી તાલુકાના ગુજરવાડાગામમાં રહેતા પ્રવિણભાઈ બજાણિયા સમીમાં ચાની લારી ચલાવે. આર્થિક સગવડ એટલી નહીં એટલે કેરોસીનવાળા સ્ટવ પર ચા બનાવે. વળી લારીની મરમ્મત કરવાનો વિચાર આવે પણ કરી શકાય તેવી સગવડ નહોતી.

vssmના કાર્યકર મોહનભાઈના પરિચયમાં પ્રવિણભાઈ ખરા. વળી સંસ્થા દ્વારા વગર વ્યાજની લોન મળે છે તે વિગતોની માહિતી પણ પ્રવિણભાઈને ખરી. એમણે લારીમાં થોડો સુધારો કરવા તથા ગેસ સીલીન્ડર ખરીદવા માટે સંસ્થામાંથી રુા. 20,000ની લોન આપવા કહ્યું. લોન લઈને પ્રવિણભાઈએ લારીમાં સુધારો કર્યો. સાથે સાથે ગ્રાહકોને બેસવા માટે ટેબલ, ખુરશીની વ્યવસ્થા પણ કરી. કેરોસીનનો ખર્ચ ખૂબ થતો ગેસના કારણે તેમાં ઘડાટો થયો. લારીમાં સુધારો કર્યો એટલે તેમાં નાસ્તો પણ રાખવાનું થવા માંડ્યું. હવે આવક સારી થાય છે. 

પ્રવિણભાઈની લારીની બાજુમાં જ બેંક છે. જેમાં પ્રવિણભાઈ દરરોજના રુા.200 જમા કરાવતા થયા છે. આમ બચત પણ સારી એવી થવા માંડી છે. 

ખુબ નાની નાની રકમની લોનથી લોકોના જીવનમાં કેવો સરસ બદલાવ આવી શકે છે તે અમે દરરોજ અનુભવીએ છે. આવા સરસ કામમાં મદદરૃપ થવા માટે સંસ્થા સાથે સંકળાયેલા સૌ શુભેચ્છકોના માધ્યમથી નિમિત્ત બનવાનું થયું તે માટે સૌના આભારી છીએ.

ફોટોમાં પ્રવિણભાઈ પોતાની જુની અને vssmમાંથી લોન લઈને કરેલી નવી લારી અને અન્ય વ્યવસ્થા સાથે..

Employment For Nomadic Tribes Babubhai Bajaniyaa by VSSM

VSSM’s support helps Babubhai to buy an auto rickshaw and increase his monthly income..

VSSM for Income Generation for Nomadic Tribe Babubhai Bajaniyaa

Babubhai Bajaniyaa, his wife, 2 daughters and a son stay in the Paldi area of Ahmedabad. The couple’s two elder daughters are married and moved to their own homes. Babubhai irons clothes during the day time and drives a rented auto in the nights. His wife works as household help at times taking her daughters along to help her out. All the 4 kids do go to school though. 

Inspite of the couple working really hard,  making ends meet remained a challenge. The rent of the auto is Rs. 200 per day plus fuel charges, “ driving rickshaw isn’t a very lucrative, the  income from driving rickshaw is just enough to buy some vegetables for the family,” says Babubhai.  Had Babubhai owned the rickshaw he would save substantial amount every month, Babubhai desired to buy a rickshaw but that required lot of money which the family did now have. The couple had managed to save Rs. 20,000 but that wasn’t enough to buy an auto. 

VSSM’s Ilaben knew Babubhai. She knew Babubhai wished to buy a rickshaw , she explained to Babubhai that instead of buying a new vehicle get a second hand rickshaw  and once he has  saved  enough get a brand new one!! Ilaben helped Babubhai in getting Rs. 30,000 loan from Vicharta Samuday Samarthan Manch - VSSM. He added his savings of Rs. 20,000 and bought a second hand rickshaw fro Rs. 50,000. 

VSSM for Income Generation for Nomadic Tribe Babubhai Bajaniyaa

Babubhai Bajaniyaa Nomadic Tribes still works the same way irons clothes in during the day ash drives auto in the night. Sometimes when he gets a good customer he drives during the day. But he does have to catch up with his sleep which he does during the day by taking breaks from  ironing clothes. He saves Rs. 5000 to Rs. 5500 every month the amount he paid as auto rent earlier. “I want to educate my children well and give them a better future, it seems I will be able to do that now!!” shared Babubhai. 

In the picture … Babubhai with his auto rickshaw and ironing the clothes. 

vssmની મદદથી જૂનામાં રીક્ષા ખરીદી અને પોતાની આર્થિક આવક વધારી 

બાબુભાઈ બજાણિયા તેમની પત્ની, ચાર દીકરીઓ અને એક દીકરા સાથે અમદાવાદના પાલડી વિસ્તારમાં  રહે. બે દીકરીઓ પરણીને સાસરે ગઈ અને બીજા બાળકો ભણે છે. બાબુભાઈ દિવસે કપડાંને ઈસ્ત્રી કરવાનું કામ કરે અને રાતનાં ભાડેથી રીક્ષા લઈને ચલાવે. તેમની પત્ની ઘરકામ કરવા જાય અને ક્યારેક દીકરીઓને પણ સાથે લઇ જાય. 

બાબુભાઈનો પરિવાર મોટો આખા ઘરનું પૂરું કરવું મુશ્કેલ પડે. રીક્ષાના ભાડા પેટે રૂ.૨૦૦ રોજના આપવા પડે અને રીક્ષામાં ગેસ પણ પોતે ભરાવે આમ મળતર ખુબ ઓછું રહે પણ એકલી ઈસ્ત્રી કરીને ઘર ચલાવવું મુશ્કેલ હતું. બાબુભાઈ કહે છે એમ ‘રીક્ષા ચલાવવામાં મળતર ખાસ નહિ પણ શાકભાજીના પૈસા નીકળી જાય એટલે બસ..’ પોતાની રીક્ષા હોય તો સારી એવી આવક થાય પણ તે ખરીદવા બાબુભાઈ પાસે ખાસ બચત નહોતી. રૂ.૨૦,૦૦૦ની મૂડી ખુબ મહેનત કરી પતી પત્નીએ ભેગી કરી રાખેલી. પણ એટલામાં રીક્ષા આવે નહિ...

vssm કાર્યકર ઇલાબહેન બાબુભાઈના પરિચયમાં ખરા. બાબુભાઈ રીક્ષા ખરીદવા ઈચ્છે છે એ પણ એ જાણે. ઇલાબહેને એમને નવી રીક્ષા ખરીદવાની જગ્યાએ હાલ પુરતી જૂની રીક્ષા લઈ લેવા કહ્યું અને સારી કમાણી થાય તો નવી રીક્ષા ક્યાં નથી લેવાતી એમ વાત કરી સમજાવ્યા. બાબુભાઈના ગળે આ વાત ઉતરી પણ પાસે તો રૂ.૨૦,૦૦૦ જ હતા. જૂની રીક્ષા રૂ.૫૦,૦૦૦માં આવે. ઈલાબહેને બાબુભાઇને રૂ.૩૦,૦૦૦ની લોન vssmમાંથી અપાવી અને બાબુભાઈ રીક્ષા લાવ્યા. બાબુભાઈનો નિત્યક્રમ એજ રહ્યો, દિવસે ઈસ્ત્રી કરે અને રાતના રીક્ષા ચલાવે.. પરિવાર આખો એકબીજાને મદદરૂપ થાય છે.. બાબુભાઈ પોતે ગરીબીમાંથી બહાર નીકળવા ઈચ્છે છે અને એટલે જ આવી કાળી મજૂરી કરે છે એ કહે છે, ‘દિવસે ઇસ્ત્રીના કામની સાથે થોડો આરામ થઇ જાય છે એટલે રાતના રીક્ષા ચલાવું છું હવે ભાડું આપવું પડતું નથી એટલે ભાડાના જ મહિનાના રૂ. ૫,૦૦૦ થી રૂ.૫,૫૦૦ બચે છે. બાકી દિવસ દરમ્યાન પણ કોઈ વરધી મળે જાય તો એ પણ કરી લઉં છું.. બચત પણ કરું છું. મારે બાળકોને ખુબ ભણાવવા છે અને હવે બધું થશે એમ લાગે છે.’

ફોટોમાં બાબુભાઈ પોતાની રીક્ષા સાથે પાછળ તેઓ જ્યાં રહે છે તે અને રીક્ષાની સાથે સાથે તેઓ જે  ઈસ્ત્રીકામ કરે છે એ જોઈ શકાય છે.

Livelihood Generation Opportunities for Bajaniya - Nomadic Family by VSSM

Desired livelihood means altered  lives for good….

A VSSM Initiative in the direction of making selfreliant the Nomadic families

If Bachubhai Bajaniya had his way all he would do is  immerse himself in a business of selling cosmetics and imitation jewellery. But with severe lack of funds that was a distant dream. Instead he had earn his living by working as a manual labourer. But whenever he had the opportunity,  meaning  enough money, he would buy some stuff from the town of Patdi and  sell it in his village Vanod and its neighbouring villages. Babubhai’s wife Ragiben too has knack and skill to do business but its difficult of both of them to be in the same job since one was required to earn the daily income. 

Vicharta Samudaay Samarthan Manch - VSSM decided to support them with a loan of Rs 10,000. The amount was their revolving fund. With this money Bachubhai brought products and material from wholesale market. It gave them the power to negotiate with the wholesale merchants. Earlier Bachubhai with very limited savings Bachubhai was required to buy goods at retail rate hence making more profit wasn’t possible for him. These days the husband-wife duo sets out in different villages and does brisk sales. The profit is good  and since they  now buy in regular basis the merchants know them and gives them good price. 

With the double income they now can manage to save some amount.  Ragiben’s income is deposited in bank which is later used to buy goods and material while Bachubhai income is used to run the household. Now the couple does not need to go and work as manual labour. As Bachubhai says, “ I can understand that if one has no other relevant skills working as manual labour is the only option left, but I have skills to do business and am sure those skills would eventually  make me successful but it is very frustrating when one has to work as a labourer just because he/she has not capital required to do some business, working as a daily wage earner it isn’t possible to save even Rs. 5,000.”

Rs. 10,000 may seem a small amount but for individuals like Bachubhai Bajaniya a Nomadic Tribes it leaves a profound impact and helps drastically change their lives for better. 

Bachubhai now dreams of education his youngest son all the way and marry him at a later age deciding not to repeat the mistakes he made with his elder two sons……...  

વિચરતા પરિવારોને પગભર કરવાની દીશામાં vssmની પહેલ...

બચુભાઈ બજાણિયા સુરેન્દ્રનગર જીલ્લાના દસાડાતાલુકાના વણોદગામમાં રહે. શૃંગાર પ્રસાધનો વેચવાનું એમને સૌથી વધુ ફાવે અને ગમે. પણ મૂડી રોકાણ કરી શકે એવી આર્થિક ક્ષમતા નહિ. એટલે મજૂરી કરે અને રૂ. ૧૦૦0 કે રૂ.૨૦0૦ ભેગા થાય એટલે પાટડી જઈને સામાન ખરીદી લાવે અને વેચે. આમ તો બચુભાઈના પત્ની રાગીબહેનને પણ આ બધું ફાવે પણ બંને જણ ધંધો કરી શકે એવું પૈસાની મુશ્કેલીના કારણે શક્ય ના બને. 

આ પરિવારને vssmમાંથી રૂપિયા ૧૦,૦૦૦ની લોન આપી. જેમાંથી તેઓ એક સામટો સામાન લાવ્યા અને ગામડામાં ફેરી કરીને વેચવા માંડ્યા. પતિ-પત્ની બન્ને જુદા જુદા ગામોમાં જઈને વેપાર કરે. રાગીબહેનની આવક બેંકમાં જમા કરે અને બચુભાઈની આવકમાંથી ઘર ચાલે. સામાન ખરીદવાની જરૂર પડે એટલે રાગીબેનની બચતમાંથી સામાન ખરીદાય.. હવે મજૂરી કરવા જવું નથી પડતું. 

આમ તો રૂ.૧૦,૦૦૦ ખુબ નાની રકમ કહેવાય પણ નાના નાના વ્યવસાય કરવાવાળા વિચરતા પરિવારો માટે તો આ રકમ પહાડ જેવડી મોટી છે. બચુભાઈ કહે છે એમ, ‘કંઈ આવડત ના હોય તો ઘર ચલાવવા મજૂરી કરવી પડે એ તો સમજાય અને એ કરવું પણ પડે પણ મારી તો આવડત છે પૈસા હોય તો હું ખુબ સારો ધંધો કરી શકું પણ મૂડી ના હોય અને વળી પાછું મન પણ સામટી મજૂરી કરીને પૈસા ભેગા કરવા તૈયાર નહિ. એટલે ૫૦૦ -૧૦૦૦ ભેગા થાય એટલે પાટડી ઉપડી જાઉં અને જે સામાન આવે એ લઇ આવું અને વેચું. પણ આટલા પૈસામાં મને કંઈ હોલસેલના ભાવે વેપારી સામાન ના આપે. વળી નિયમિત લેતો હોવું તો જુદી વાત હતી પણ એમ પણ નહોતું. પણ હવે સંસ્થાના કારણે બધું ગોઠવાઈ રહ્યું છે.’ બચુભાઈના બે મોટા દીકરા પરણીને અલગ રહે છે અને છૂટક મજૂરી કરે છે. જયારે નાનો દીકરો ધો.૧૦માં અભ્યાસ કરે છે જેને ખુબ ભણાવવાની બચુભાઈની ઈચ્છા છે. આમ તો બજાણીયા સમાજમાં બાળલગ્નનું પ્રમાણ પણ છે પણ અભ્યાસ કરી રહેલા દીકરાના નાની ઉંમરમાં લગ્ન નહિ કરવાનો પણ એમણે નિર્ધાર કર્યો છે..

ફોટોમાં સામાન સાથે બચુભાઈ અને રાગીબહેન...