Radhben Bajaniya started buying cutlery on cash instead of credit with the help of VSSM...

Radhben Bajaniya with her cutlery items

The problem with small business entrepreneurs is lack of initial working capital to kick start a business that helps them make decent earning. Radhaben Babubhai Bajaniya struggled with the same challenges. Radhaben resides in Dhanera and earns her living by selling imitation jewelry, cosmetics etc. The deficit of funds requires her to buy her products on credit from a wholesaler. This means she cannot buy in bulk. The wholesale merchants do not lend goods beyond Rs. 500, less amount of products to sale curtails her from going beyond 1 village and also requires her to frequent the seller. All these is both time and money consuming effort, as Radhaben ends up spending more of commute to main market. This was the reason why she would station herself next to town bus-stop and sell whatever little goods she had.

Radhaben got in touch with VSSM’s Maheshbhai who recommended her for an interest free loan of Rs. 20,000. This enabled her to buy the products in bulk, take less trips tothe wholesale market and cover more villages in a day. She had now invested in a glass box that is synonymous with people engaged in this trade. At the end of the day she now easily earns around Rs. 300 to 400 and also barters her products in exchange of hair.

Radhaben has never missed an instalment but last month a medical emergency in the family made her skip an instalment. Which she eventually did the following month.

“Ever since I have received the loan from VSSM I always buy on cash. My ability to buy products on cash has improved my standing and image amongst the wholesale traders. I am grateful to VSSM for the trust they put in me, the loan has definitely helped me earn more and make more profit,” shares an elated Radhaben.

VSSMમાંથી વગર વ્યાજની લોન મળતા રાધાબેન કટલરીનો સામાન રોકડેથી ખરીદતા થયા...

રાધાબેન બાબુભાઈ બજાણીયા બનાસકાંઠાના ધાનેરા સિટીમાં વ્યવસાય કરે. આમ તો તેઓ ઘણા સમયથી કટલરીનો ધંધો કરે પરંતુ કટલરીનો ઉધાર સામાન લાવતા હોવાથી જોઈએ એટલો સામાન વેપારી તેમને આપે નહિ માટે ઓછા સામાનથી ધંધો કરતા હોવાના કારણે નફો ઓછો મળે. જેથી વધુ સામાન લાવી ધંધો કરવાની ઈચ્છા મનમાં ઘણી પણ પાસે મૂડી નહીં. ઉધારમાં કોઈ પણ દુકાનદાર રૂપિયા ૫૦૦થી વધારાનો સામાન આપે નહિ. સામાન ઓછો હોવાથી બીજા ગામડાઓમાં જઈ શકાય નહિ. જેટલાનો ધંધો થાય એટલા તો ભાડામાં જ જતા રહે. જેથી રાધાબેન ધાનેરા બસ સ્ટેન્ડની પાસે જેટલો સામાન હોય તેટલો લઇ બેસી વેચાણ કરે.  VSSMમાંથી મહેશભાઈ (VSSMના કાર્યકર) આવે છે. આ સંસ્થા વિચરતી જાતિને ધંધો વિકસાવવા માટે વગર વ્યાજની લોન આપે છે. મહેશભાઈનો સંપર્ક કરતા તેમને વગર વ્યાજની રૂપિયા ૨૦,૦૦૦ની લોન આપવામાં આવી. જેમાંથી તેઓ એકસામટા કટલરીનો સામાન લાવ્યા અને  ગામે-ગામ ફરી વેચાણ કરી શકાય તે માટે કાચની પેટી બનાવડાવી. હવે તેઓ પેટીમાં કટલરીનો સામાન લઇ જુદા જુદા ગામમાં વેચાણ કરવા જાય છે. આ સિવાય હવે તો વાળના બદલામાં પણ તેઓ કટલરીનો સામાન આપવાનું કરે છે વ્યાપાર વધવાથી હવે તેમને દિવસના રૂપિયા ૩૦૦ થી ૪૦૦ આરામથી મળી રહે છે.

આમ તો રાધાબેન નિયમિત ૨૦૦૦નો હપ્તો ભરે છે પરંતુ અચાનક બીમારી આવી જતા તેઓ એક હપ્તો ભરી શક્યા નથી. હપ્તાની બાબતમાં રાધાબેન એકદમ ચોક્કસ રહ્યા. બીજા મહિનામાં ચૂક્યા વગર હપ્તો ભરી દીધો.

રાધાબેન કહે...

“ રોકડેથી માલ ખરીદતા થયા તો ઓળખાણ વધી ગઈ, હવે તો ઘણા દુકાનદાર અમને ઓળખતા થઇ ગયા. જ્યારથી લોન આપી છે ત્યારથી રોકડેથી જ માલ ખરીદું છું. સંસ્થાનો ખૂબ ખૂબ આભાર. સંસ્થાના લીધે જ ઉધાર સામાન ખરીદવાથી છૂટકારો મળ્યો જેનાથી નફો વધી ગયો તેમજ ધંધો પણ વધ્યો...”

 

VSSM always remains grateful to its donors for helping bring change in lives of individuals like Virambhai Raval

Virambhai Raval at his koisk

Virambhai Tadshibhai Raval resides in Khaakal village that sits just next to Radhanpur Highway. Virambhai’s family consists of wife and three children. Few years back Virambhai owned a camel cart just like most families in his community do. Camel cart is still an accepted mode of transporting goods in many rural parts of Gujarat. The income from this profession remains very irregular as there are days they find work and some when finding work remains a challenge. As the kids grew the need for funds to support their education etc. also grew and Virambhai remained short of money always. Hence, he decided to shift his profession and plunged into setting up a roadside kiosk that

Virambhai Raval's puncture shop next to his kiosk

would sell packaged snacks etc.

“Why did you decide to stop ferrying camel cart and start a shop?” we inquired.

“Ben, it has been 10 years I started the kiosk. Initially, it helped me supplement my income from camel-cart. But, since the kiosk was strategically situated on highway the business picked up fast. The income was enough to run the household and save extra for emergency needs. I needed some capital to expand my business. And that is when I got in touch with VSSM’s Mohanbhai who approved an interest free loan of Rs. 10,000 for me. I expanded the kiosk into a shop with popular demand, we now also have a tea stall next to the shop and a puncture shop too. My elder son studies in 8th grade, he and my wife help me with running and managing this shop. It is only because of their support I could think of expanding my business.  I manage to earn Rs. 300 to 350 daily. When sets summers in the business is brisk as we begin to sell cold drinks too. I have set a rule wherein I keep aside Rs. 30 to 40 daily. This amount was used to pay the loan instalment. A habit that had helped me be regular with instalments. I have paid off the loan but I plan to continue with this habit because it will help me build my savings. I have begun building a house from the money I have managed to save so far.”

Individuals like Virambhai are a rarity within nomadic communities who with their own understanding and enterprise manage their business and finances well. “We do not have any inheritance or huge bank balances, regular savings help us during medical emergencies and some unwarranted financial emergencies. This business is my capital and thanks to VSSM for enabling me grow my capital in such a manner.”

VSSM always remains grateful to its donors for helping bring change in lives of individuals like Virambhai.

રાધનપુર હાઇવેથી અડીને આવેલું ખાખલ ગામ. ખાખલ ગામમાં વસવાટ કરતા વિરમભાઇ તળશીભાઈ રાવળ. પરિવારમાં પત્ની અને ત્રણ બાળકો. એક સમયે વિરમભાઇ ઊંટલારી હાંકતા. એ સમયે ક્યારેય કામ મળતું અને ક્યારેક ના મળે. આ ઊંટલારીના કામમાં ઘરનું જેમ તેમ કરી ચાલી જાતું. વિરમભાઇના બાળકો હવે મોટા થતા હતા તેથી તેમને હંમેશા એ ચિંતા રહેતી કે બાળકોને ભણાવવા છે તો ખર્ચો પણ વધશે. આ ઊંટલારીમાં આ બધું પરવડે તેમ નહોતું. તેમણે કંઈક અલગ કરવાનું વિચાર્યું અને તેમણે રાધનપુર હાઇવે પર પાર્લરની એક દુકાન કરી. તેમને એવું પૂછ્યું કે અચાનક ઊંટલારીનું કામ બંધ કરી દુકાન કેમ કરી? તો તેઓ કહ્યુ...

“ બેન, દુકાન કરે તો દસ વર્ષ જેવું થઇ ગયું. પહેલા નાનકડો ગલ્લો હતો. શરૂઆતમાં થોડી તકલીફ થઇ પણ પછી હાઇવે એટલે વાહનોની અવરજવર વધારે એટલે ધંધો જામતો ગયો અને ઘરનું પુરૂ થઇ ગયા બાદ થોડી થોડી બચત પણ થવા લાગી. હવે નાની દુકાનમાંથી મોટી દુકાન કરવાની ઈચ્છા હતી પણ થોડી મૂડીની જરૂર હતી. (VSSMના કાર્યકર) મોહનભાઈને આ વિશે વાત કરતા સંસ્થામાંથી મને વગર વ્યાજની રૂપિયા ૧૦,૦૦૦ની લોન મળી. જેમાંથી મેં ગલ્લામાંથી દુકાન કરી. દુકાનમાં સામાન લેવા લોકો આવે અને ઘણીયે વાર મને કહે, તમે ચા પણ રાખતા હોવ તો? એટલે પછી દુકાનમાં જ એક બાજુ ચા બનાવવાનું પણ ચાલુ કર્યું અને હવે તો તેની સાથે સાથે ટાયર પંચરનું કામ પણ ચાલુ કરી દીધું છે. મારો મોટો છોકરો જે હાલ આઠમાં ધોરણમાં અભ્યાસ કરે છે તે અને મારી પત્ની પણ મને આ કામમાં મદદ કરે છે. તેથી જ તો હું આ દરેક કામ સંભાળી શકું છું. આમ તો રોજના રૂપિયા ૩૦૦ થી ૩૫૦ જેવો ધંધો થઇ જાય છે. ઉનાળામાં ઠંડા પીણા વધારે વેચાય એટલે આવક વધી જાય. જે આવક થાય તેમાંથી નક્કી કરેલું જ કે રોજના રૂપિયા ૩૦ કે ચાલીસ હપ્તા માટેના અલગથી કાઢીને મૂકી દેવાના અને તેથી જ હું નિયમિત હપ્તા ભરી શક્યો. હવે તો મારી લોન પણ પૂરી થઇ ગઈ. હાલ રોજના રૂપિયા ૩૦ થી ચાલીસ અલગથી નીકળી જ જાય છે અને આમ મારી બચત કરવાની ટેવ પણ પડી ગઈ. કરેલી બચતમાંથી જ હાલ ઘર બનાવવાનું કામ ચાલુ છે.”

બચત કેમ કરવી પડે ના જવાબમાં વિરમભાઇ કહે...

“ બચત તો કરવી જ પડે. બચત હોય તો સાજા માંદે કામ આવે. બચતથી જ તો મકાન બનાવવાની શરૂઆત કરી. અમારી પાસે જમીન જાગીરી જેવું તો કશું છે નહીં. જે છે એ આ ધંધો છે એ જ અમારો પોતાનો અને એ જ અમારી મૂડી, એ જ અમારો આધાર. સંસ્થાએ મદદ કરી તેથી મારો ધંધો વધ્યો...”

આમ તો પોતાની સમજણથી જ વિરમભાઇ આગળ વધ્યા છે. દાતાઓ પાસેથી મળેલા અનુદાનથી જ વિરમભાઇ જેવા લોકોના જીવનમાં ઉજાસ આવી રહ્યો છે. તે માટે VSSMમાં અનુદાન આપનાર આપના ખૂબ ખૂબ આભાર...

Karshan Kaka and His Fixed Deposit

Karshankaka, with his loading rickshaw, talking to Shri Rashminbhai Sanghvi

‘Ben, please give me the loan of Rs. 50,000 this time.’

‘But now what do you need the loan for? Everything is settled now.’

‘Yes, but I need to make papers for the Fixed Deposit (FD) from the bank Madhuben suggested.’

‘Wow, Kaka! You take interest free loan and then put it in FD and get the interest from the bank.”

“That is true. This time we will give you the interest but you have to give us the loan. You gave us loan of Rs. 2 lakh to buy this loading rickshaw (chhakada). We had to pay the installment of Rs.10,000/- per month. So, there used to be tension to pay the money and that made us pay the installment. But now there is only one installment left. But after we pay it then one thousand rupees won’t be saved by us. That will be spent only. We told Madhuben (The fieldworker) about our concern and she told us to make an FD.  

Bhalabhai and his wife showing the passbook

You keep that paper once it is issued and we will pay the installments. When we gather some 5-10 papers like these, you give us the space to make a house."

I felt high regards for Karashankaka when I came to knew his understanding.

When you have money, you can’t save it that is true. But we don’t give loans for FDs. However, I feel like experimenting about it with Karashankaka at personal level.  

We planted dreams in this settlement. The people who used to buy and eat spices of 5 rupees and cook with the oil worth Rs.10, got an income to pay the monthly installment of 10 thousand Rupees. 

We are happy about it. Along with that, we taught investment to Karashankaka and he also learnt it like a school going kid. If he keeps doing as we say, he will be able to make his own house too. 

Bhalabhai making the brooms

The photo is taken with the loading rickshaw purchased by Karshankaka by loan, when Shri Rashminbhai had come to Karshan Kaka’s settlement. The other photo is of Bhalabhai with the passbook showing that only one instalment of the loan is left out of the loan of Rupees one lakh. And also an image of Bhalabhai making the brooms on which he earns the living. 

ગુજરાતી અનુવાદ

‘બેન આલી ખા પચા હજારની લોણ આલજો.’

‘પણ હવે તમારે લોન કેમ જોઈએ? હવે તો બધુ સેટ છે.’

‘હા પણ મધુબેને કીધુ તે બેંકમાંસી એફ.ડી.નું કાગર કરાબ્બાનું સે.’

‘વાહ કાકા વગર વ્યાજની લોન લઈને તમે એફ.ડી. કરાવો ને બેંક તમને વ્યાજ આપે.’

‘ઈ હાસુ બાપલા તે આલીખા અમે તમુને વ્યાજ શીખે આલી દેસું પણ લોણ તો આલવી જ જોશે. આ છકડાં બલ્લે તમે બે લાખની લોણ આલી તે દર મહિને દહ હજાર(10,000)નો હપ્તો ભરવાનું માથે ટેલશન રેતું ને હપ્તો ભરાતો જતો. હવે આના પસી એક જ હપ્તો ભરવાનો બાકી રીયો. પણ એ ભરાઈ જશે પસી દહ હજાર અમારી પાહે નો બચે. ઈ વપરાઈ જ જાય. મધુબેનને(VSSMના કાર્યકર) અમારી ચિંતા કીધી તે ઈમને આ એફ.ડી.નું કાગર કઢાબ્બા કીધુ. તે કાગર નીહરી જાય પસી તમારી કને જ રાખવાનું અને હપ્તા અમે ભરે જાસું. આવા પાંચ દસ કાગર થઈ જાય પસી તમે ઘર હાટુ ક્યાંક જગ્યા લઈ દેજો.’

સાંભળીને કરશનકાકાની સમજણ પર ઓવારી જવાયું. 

પાસે હોય તો પૈસા ના બચે એ વાત સો ટકાની. પણ એફ.ડી.માટે લોન આપવાનું અમે કરતા નથી. જો કે વ્યક્તિગત ધોરણે એક પ્રયોગ કરશનકાકાને લઈને કરવાનું મન પણ છે. 

આ વસાહતમાં અમે સપનાં રોપવાનું કર્યું. પાંચનું મરચુ ને દસનું તેલ લાવીને ખાતા આ પરિવારોની માસીક આવક દસ હજારનો હપ્તો ભરી શકે એટલી થઈ છે. એનો રાજીપો ને સાથે તમે ક્યો એમ કરશું બાપલા કહેતા મારા પપ્પા કરતાંય મોટા કરશનકાકાને પૈસાનો વહીવટ કેમ કરવો તે અમે સમજાવ્યું ને નિશાળમાં ભણતા નાના બાળકની જેમ એ શીખ્યા પણ ખરા. બસ થોડું વધુ કહીએ એમ કરશે તો ઘરેય થઈ જશે. પછી છાપરાંમાંથી છુટકારો...

આદરણીય રશ્મીનભાઈ કરશનકાકાની વસાહતમાં આવ્યા તે વેળાની તસવીર લોનથી લીધેલા તેમના છકડાં સાથે, ભલાભાઈ એક લાખની લોનનો છેલ્લો જ હપ્તો રહ્યો છે તે ચોપડીમાં બતાવતા ને જે ધંધા માથે એ નભે છે તે સાવરણી બનાવતા ભલાભાઈ.

VSSM helps Nituben stand up on Her Feet

VSSM helps Nituben to have her own vegetable cart and brings smile to her face

Nituben  Dantani belongs to Guptanagar of Vasna area of Ahmedabad District. She has three kids and her husband in her family. She was doing labour work and household chores in the bungalows for her livelihood expenses. Her husband used to borrow money on interest which he used to spend to do his business of vegetable selling. He had his hand-cart on rent. He used to pay daily rent of Rs. 20. His less income went in paying daily rent of hand-cart, vegetable purchasing and paying interest of the money he borrowed. Nituben came in to contact with Ilaben, the VSSM karyakar. She narrated his situation and asked for Rs. 20,000 loan. 

Her own house is with tin roof on it, so they have the main problem of paying more share of his income in to interest amount that he had earlier borrowed. VSSM helped Nituben with the loan she asked for. She spent Rs. 20,000 of loan to purchase a new hand-cart, electric weighing machine for vegetables and a big umbrella for shade for her husband. He also brought more vegetables to sell. She repaid her husband's previous loan too to become free from paying interest. 

VSSM help has now started showing the impact. Nituben is able to run her house well and she is saving money also. She has repaid Rs. 12,000 to VSSM out of the 20,000 she borrowed as an interest free loan. She could save money to buy another hand-cart and she is now helping her husband to earn more. They now have fruits along with vegetables. Though sometimes they fail to repay as decided but they wish to pay back and they keep working hard to pay back the loan which helped them to be independent in their business. The help proved truly like lifeline to them. They thank VSSM again and again for the help. 

Nituben’s children used to study in the government school. Now she has decided to educate them well so that she has admitted them into Satyam School nearby her house. She is happy with the help and working hard to achieve more in life. 

VSSM wishes Nituben a happy and respectful life. 

VSSM is forwarding thanks along with their gratitude towards the donors who are the co-travellers in this journey of social service for the NT and DNT communities. 

LOAN ID: 1068

VSSM helped her rise like a Phoenix

Shankuben-a member of nomadic community Raval
revived her business after floods with the help of VSSM 

Shankuben Ravine lives in Umri Village of Banaskantha district. She was married in Rajanpur district. But she returned home in Umri because her husband used to cause problems in the household. Hence, she decided to raise her son Ashok by herself. She used to go from place to place selling cutlery and by that she earned money and sent her son Ashok to college. Then she opened a small Kiosk in the village, which was destroyed in the 2017 Banaskantha Floods.

Her stock and cabin were destroyed in the floods. So, she decided to seek help from VSSM and requested for an Interest free loan of Rs 30000 to repair her cabin and restock her shop. Her loan was passed and she could move forward and recover the loss.

She repaid the monthly loan amount. Her business is going well, too. We, at VSSM, are thankful to the donors who enable us to help people like Shankuben.