I want to earn enough so that I can donate Rs. 1 lakh to VSSM says Chatur Vansfoda

Chatur Vansfoda ,his wife and their day at work…

He might be  christened Chatur (clever, shrewd, tactful), but he is humble to the core. Hardly 28, Chatur is wise  beyond his age. His daily deeds will  make you assume that his goal in life is to serve and help others.

Chatur has had a very difficult childhood. His father was under heavy debt. After the elder brother married and setup a separate house the responsibility to paying off his father’s debt fell on his shoulders. Chatur and his wife are kind of people who  would die for the family.

VSSM provided him with a loan to buy a Chakda.

Chatur belongs to Vansfoda community, the basketmakers of the yore. Chatur never acquired  the skills to basket making hence,  it was not the profession he was vying for. Nonetheless, he began selling plasticware on  his Chakda. His wife too contributed by selling them in vicinity while Chatur set out for di

stant regions. The couple put in immense amount of hard work but the amount of debt just did not reduce. The daily amount he needed to repay his father’s debt was Rs. 1200. He needed more money to keep paying that amount and stop it from escalating.

The organisation had no doubt on Chatur’s integrity and intentions, it was 3 other individuals from Vansfoda community who intentionally defaulted VSSM’s loan that was giving the entire community a bad name. In fact,  Chatur and his brother Pratap made all efforts to convince the defaulters to pay off the loans,  but that never happened.

‘VSSM is our guardian,  how can we cheat our parent? VSSM’s money should be considered pious and we cannot cheat with it,” says Chatur. What may astonish us all is that he solely managed to pay off the Rs. 65,000 of all the 3 individuals whose intentions went kaput,  so that the Vansfoda community did not earn a bad name on the books of the organisation. It is hard to believe humans like this exist anymore. And this is the reason I have tremendous respect for Chatur.

“When I failed to pay the instalments of the private money lenders they would come searching for me, all through the night I would hide in the bushes surrounding my village. I wanted to free myself from debt. I am a self-respecting man, but people do not understand  that poor too have self-respect. VSSM  helped me live, has made me what I am today.”

VSSM’s Kanhubhai and Chhayaben talked the moneylenders out of following and harassing Chatur and helped him gradually pay off his loan.

Chatur’s business is doing well, we gave him another loan and he pays monthly Rs. 15,000 to 20,000 as instalment. A causal remark that his habit of eating gutka doesn’t suit him made him give up that too.

“I want to earn enough so that I can donate Rs. 1 lakh to VSSM,” he says. Well he already made a donation when he paid off someone else’s loans. And still to have such desire goes on to say how large hearted and giving Chatur is.

Chatur, VSSM is what it is because of individuals like you. We pray to almighty that may you flourish in life, may all your dreams come true.

In the picture – Chatur,  his wife and their day at work…

નામ એનું ચતુર પણ ખોટી ચતુરાઈ આવડે નહીં. 

બીજા માટે જાત ઘસી નાખનાર ચતુરની ઉંમર 28ની પણ નહીં હોય. છતાં સમજદારીમાં એ ભલાભલાને પાછળ પાડી દે એવો.

પરિવાર માટે મરી ફીટવાની ભાવના ચતુર અને એની ઘરવાળી બેયની.

ચતુર નાનો હતો એ વખતે ઘરમાં એકપછી એક તકલીફો આવીને એના બાપા દેવાના ડુંગરમાં દબાતા ગયા. મોટો દીકરો પ્રતાપ લગ્ન કરીને જુદો થયો. એ શક્ય મદદ કરે પણ બાપા જેની ભેગા રહ્યા એ ચતુરના માથે બાપાનું દેવું ફીંડવાની જવાબદારી આવી.

અમે એને લોન આપી અને એ છકડો લાવ્યો. 

વાંસફોડાનો પરંપરાગત ધંધો વાંસમાંથી સૂડલાંં, ટોપલાં બનાવવાનો. પણ ચતુરને એ આવડે નહીં અગર શીખીને કરવાનું વિચારેય તોય મોંધો પડે. એટલે એણે પ્લાસ્ટીકના તબકડાં છકડાંમાં લઈને વેચવાનું શરૃ કર્યું. એની ઘરવાળી પણ માથે તગારાં લઈને વેચવા જાય.

બેય માણસ ઘણી મહેનત કરે પણ દેવાનો ડુંગર ઘટવાની જગ્યાએ વધતો જ જાય. છતાં ચતુર હિંમત હાર્યા વગર પૂરી ઘગશથી કામ કરે જાય. 

ચતુરને ધંધો વધારવા પૈસાની જરૃર હતી. જેથી વ્યાજવા લીધેલા પૈસાનો દૈનિક હપ્તો રૃા.1200 સરળતાથી ચુકવી શકે.

ચતુરની નિષ્ઠા પર કોઈ સવાલ નહોતો પણ વાંસફોડા સમાજના ત્રણ લોકો એ VSSMમાંથી લોન લીધેલી પણ થોડા હપ્તા ભર્યા પછી એ લોકોએ હપ્તા ભરવાનું બંધ કર્યું. આમ કુલ 65,000 ભરવાના બાકી હતા. 

ચતુર અને એના ભાઈ પ્રતાપ બંનેએ લોન ના ભરનાર ત્રણ વ્યક્તિને ઘણા સમજાવ્યા પણ એ ત્રણની નિયતીમાં ખોટ આવી ગઈ.

ચતુર કહે, 'સંસ્થાનો પૈસો તો પવિત્ર પૈસો અને સંસ્થાના ખાતામાં વાંસફોડા નાદારી નોંધાવે એ ના ચાલે.'

આ વાત કરનાર ચતુરે એકલા હાથે 65,000 વ્યાજવા લાવીને એ ત્રણે લોન પુરી કરી. જેથી વાંસફોડા સમાજ સંસ્થાના ચોપડે નાદાર ના દેખાય.

આવું કોઈ કરી શકે એ માનવામાં જ ના આવે એટલે ચતુર મારે મન સૌથી નોખો માણસ છે.

ગજબ સમજણ આ છોકરાંની. સંસ્થાને એ માઈ-બાપ માને. એ કહે, 'સંસ્થાએ જ મને જીવાડ્યો છે. દેણદારોને હપ્તો ના દઈ શકાય તો એ લોકો ઘેર આવીને મારી જાતા. એમનાથી બચવા હું રાતના બાર એક વાગ્યા હુદી ઝાડી, ઝાંખરામાં પડ્યો રેતો. આ બધામાંથી છૂટવું હતું. ઈજ્જતદાર માણસ છું પણ નાના માણસની ઈજ્જત કોને સમજાય?'

સંસ્થાના કાર્યકર કનુભાઈ, છાયાબહેને ચતુરના લેણદારો સાથે વાત કરી ને એને ધીમે ધીમે દેણામાંથી મુક્ત કર્યો.

સાથે છકડા પર ધંધો સરસ ચાલે એનું આયોજન ચતુરે કર્યું. અમે એને બીજી લોન આપી. ચતુરે અવેરીને ધંધો કર્યો.

હાલ ચતુર માસીક સંસ્થાને 15,000 થી 20,000 લોનના હપ્તા પેટે ભરે છે.

તમાકુ ને પાન, બીડીના વ્યસન પણ હતા પણ એક વખત ટંકારા મળ્યોને આ ના શોભે એમ કહ્યું ને એણે એ મુક્યું ત્યારથી એણે આ બદીને હાથ નથી લગાડ્યો.

ચતુર જેવા માણસો સંસ્થા સાથે છે એટલે જ સંસ્થા ઊજળી છે. 

ચતુરની ઈચ્છા ઘણું કમાઈને સંસ્થાને એક વખત તો લાખ રૃપિયાનું અનુદાન આપવાની છે. 65,000 બીજાના ભરીને એ દાતા તો થઈ જ ગયો છે છતાં લાખ આપવાની ભાવના રાખવી એ કાંઈ નાની વાત નથી..

ચતુરની મનોકામના પૂર્ણ થાય એ ખૂબ મોટો અને દિલદાર માણસ બને એવી ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરીએ...

ફોટોમાં ચતુર અના છકડા અને ખભેખભા મીલાવી કામ કરતી એની ઘરવાળી સાથે...

#MittalPatel #VSSM #Vansfoda #NomadicTribes #Denotified_Triebs #economic_Upliftment #econimic_condition #Finance #banking #empathy #changemaker #NomadsOfIndia #Empathy #ChangeMaker #Pathetic #OneSolution #Solutions #TheSocialWarrior #socia_

VSSM encourages and supports Chandraben to walk a different path.….

Mittal Patel with Chandraben Saraniya

Chandraben Saraniya and her daughter-in law showing their
buffaloes

Vadia, one village, one  community but 100 different interpretations. Each individual coming into contact of this village perceive it differently. So far, most have chosen to stay away from this village and its community because of  the stigma it holds. Some like us (VSSM) decided to tackle the ground realities of this village, find solutions to their complex issues and help them lead a better and peaceful life. VSSM has received positive support from many of the families living in this village who also desire to erase the stigma Vadia holds.

Amongst these families is Chandraben Saraniya. In fact it was her mother Sheni-ma, who had warmed up to me and began talking to VSSM when it first reached the village in 2005. Chandraben would always avoid coming face to face with me. I know she had reasons to do so but  never probed. Once when I was visiting Shenima’s place I bumped into Chandraben for the very first time. Chandraben is a powerful woman back then, she was into many things, she herself was a  prostitute, trading girls to the pimps from outside and all the other stuff that is involved with the trade of prostitution. Her daughter Lakshmi, is  a very beautiful girl. I know what happens to beautiful girls in this village. Every time I would see a girl child in Vadia my heart would tremble from inside. Since I knew their fate, my heart would silently ask  God why does she birth girls into Vadia?? We all know nature seldom refuses, it just gives!! It is for us the humans to understand. 

Chandraben Saraniya bought buffaloes with the
help of VSSM's interest free loan

While working in Vadia I have never questioned or preached. It was a decision I had made to not give unsolicited advice or judge their choices in Vadia. However, that day I couldn’t stop myself from telling Chandraben, “Don’t push you daughter into  this life of hell!!” and Chandraben replied, “I will not!!”  However, for  Chandraben, it was easier said than done. There were numerous lucrative offers but she remained strong in her resolve. She did not force her into prostitution but decided to commit her to one man. Not something we would approve but that it what she did then.  

Once again when I happened to  meet Chandraben and got talking to her I made an observation, “It is good you did not push your daughter into hell, you know the pain of being into this trade so why be instrumental in pushing other girls into this life of pain and trauma, why not give it all up.” There was a message that Chandraben absorbed very well. She decided to give it all up and so did her son who was involved in fetching customers from other towns to the girls of Vadia.

That day she did not even think twice before uttering, “Henceforth, I will never engage in any unlawful and immoral activities.” It was hard to trust her, but the human Chandraben is “I can never lie after promising you, I will die if I broke my promise, you are away but my God is near me, he can see everything…” all this she said  with her hands on her heart.

“Ben, I do not want to involve in any sinful activities. Will prefer being content in whatever my hard work brings me. We have learnt that money earned from hurting others does not last long…. It fades away as fast as it comes.’ After giving up all the wrongful activities, Chandraben turned to farming, she first repaired her farm, began buying water from the nearby borewell. The income from agriculture was insufficient to meet the needs of the family. The family continued to pour-in hard work and some prayers but an economic activity that would  increase the family’s income remained elusive.

One day Chandraben accompanied by her son came over to our office in Ahmedabad. “Ben, I want to buy buffaloes, loan me some money please. I cannot promise about the entire village, but I will not allow any daughter of my family to enter prostitution. Also I guarantee no member of my family will be ever  involved in any unlawful activities.” I had never asked for such guarantee or commitment but Chandraben continued to speak.

VSSM sanctioned loan to Chandraben and 3 of her extended families with an objective of buying buffaloes.  I was in Vadia a month after the  loans were sanctioned. What I saw in front of her house brought a sense of delight. 5 buffaloes in her front yard was a fantastic sight. “I still have to buy a cow and some more buffaloes. I will not break the trust you have put in me.” Chandraben was all smiles while saying this.  

Chandraben is not alone in her venture, her entire family including her son and daughter-in-law work equally hard. The loan instalment reaches our account before  5th of every month. There is a sense of disciple in their attitude and behaviour.  These are the  winds of change we were so looking forward to… Yes, there are  many like Chandraben whom we would like to stand besides us after  giving  up their  immoral involvements. That too shall  happen soon. We are hopeful. And that feeling of  hope is becoming stronger  on  each passing day.

Chandraben asked me to write her story so that others can draw inspiration from it. So here is her story,  hope her efforts to live a rightful life motivates others in her vicinity to do so….

We pray to Almighty to continue showering his blessings on Chandraben and her family.

Hoping that this family helps others in their community to choose an ethical path.

In the picture – Chandraben, her daughter-in-law showing their buffaloes.  

વાડિયા...

નામ હી કાફી હૈ એવી આ ગામની જરા જુદી અને સામાન્ય રીતે ના ગમે તેવી ઓળખ ભૂંસવા માટે અમે અને વાડિયાના કેટલાક પરિવારો કોશીશ કરી રહ્યા છીએ.

આવા કેટલાકમાંના એક ચંદ્રાબહેન સરાણિયા.

2005થી વાડિયામાં જવું. પણ એ વરસોમાં ચંદ્રાબહેન ક્યારેય મારી સામે ના આવે. ચંદ્રાબહેનના મા શેણીમાં સાથે મારે સારી દોસ્તી. એમની સાથે અલક મલકની વાતો થાય. એક દિવસ શેણીમાંના ઘરે જવાનું થયું ને ચંદ્રાબહેન મળ્યા. પહેલીવાર એમને મળી. એમને એક દિકરી લક્ષ્મી. લક્ષ્મી દેખાવે ખુબ સુંદર.

એ વખતે વાડિયામાં દીકરીઓને જોતી ને મારુ મન અંદરથી દુઃખી થઈ જતું. ભગવાનને કહેતી આ ગામમાં દીકરીને જનમ શું કામ આપે છે? પણ કુદરત તો કુદરત છે. સમજવાનું કાળા માથાના માણસે છે. 

હું કોઈને તેઓ શું કરે તેવું ક્યારેય પુછુ નહીં. ના તમે આ કરો આ ના કરો તેવું વણ માંગ્યું જ્ઞાન આપુ.

પણ ચંદ્રાબહેને એમના ઘરે મને બેસાડી એ વખતે વાત વાતમાં કોણ જાણે કેમ પણ મારાથી એમને કહેવાઈ ગયું કે, દીકરીને આ નર્કાગારમાં ના નાખતા.

ને ચંદ્રાબહેને કહી દીધું, ‘નહીં નાખુ.’

બોલવું સહેલું પણ અમલમાં મુકવું અઘરુ હતું. નજર સામે કેટલીયે લાલચો પણ તેઓ અડગ રહ્યા.

એક દિવસ ચંદ્રાબહેનને પાછુ મળવાનું થયું ને વાતમાંથી વાત નીકળતા, 

આપણી દીકરીને નર્કમાં ના ઘકેલી પણ કોઈ બીજાની દીકરીને નર્કમાં ઘકેલવામાં નિમિત્ત ના બની જવાય એ જોજો.. એવી મીઠી ટકોર અમારા કાર્યકર શારદાબહેન સાથે રહી કરી ને ચંદ્રાબહેન મોઘમ સમજી ગયા.

એ પછી એક મીનીટનોય વિચાર કર્યા વગર એમણે ‘એવું ખોટું કોમ એકેય નહીં કરુ’ એવું કહી દીધું. 

ફરી કહુ તો વિશ્વાસ મુકવો અઘરો હતો. પણ ચંદ્રાબહેન તો ચંદ્રાબહેન..

ખુબ ગભરુ ને ‘તમન વચન આલ્યું પછી જુઠ સીદને બોલાય. મુ તો ગભરઈ ન મરી જવું. તમે સેટા સો પણ ભગવોન તો બધુય જુઅ.’ એવું એ ગળા પર હાથ મુકીને કહે.

એ પછી શરૃઆત થઈ ખેતીના કામથી મહેનતની.

‘બહેન ખરાબ ધંધા એકેય નથી કરવા. કુદરત મેનતનું ખરાવે ઈમોં જ રાજી રેવું સે. ખરાબ રસ્તે આયેલું બધું ઈમોં જ જાય. એ હવે હજમી ગ્યા સીએ.’

એવું કહેતા ચંદ્રાબહેને પ્રથમ તો ગામમાં આવેલું પોતાનું ખેતર સાર્યું ને એમાં ખેતી કરવાની શરૃઆત કરી. ખેતીમાં પિયત થઈ શકે એ માટે બોરવેલમાં ભાગ રાખ્યો.

ખેતીમાં મહેનત કરે પણ પનો થોડો ટૂંકો પડે. નક્કી કર્યુ હતું મેનતથી કમાવવાનું એટલે હવે આડાઅવળા એકેય રસ્તા ભગવાન ના સુઝાડે એવું આ પરિવાર મનથી પ્રાર્થે. સારા માર્ગે પૈસા કમાવવાની હોંશ ચંદ્રાબહેનને ખરી પણ એ માટે શું કરવું એ ખાસ ના સુઝે.

એક દિવસ ચંદ્રાબહેન મોટા દિકરા શૈલેષ સાથે ઓફીસ પર આવ્યા ને કહ્યું,

‘મારે ભેંહો લાબ્બી સે લોણ આલો. ગામની ખાત્રી નહીં આલતી પણ મારા પરિવારની એકેય દીકરીન આડા અવળા માર્ગે નહીં મુકુ. પાસુ મારા કટંબના કોઈનુંય નોમ ખરાબ બાબતોમાં નઈ હોય ઈની ખાત્રી આલુ સુ.’

મે ક્યાં ખાત્રી માંગી હતી. છતાં ચંદ્રાબહેને આપી. 

ચંદ્રાબહેન સાથે મળીને તેમના કુલ ચાર પરિવારને ભેંસો ખરીદવા માટે લોન આપી. લોન આપ્યાના મહિના પછી વાડિયા જવાનું થયું ને ચંદ્રાબહેનના આંગણે પાંચ ભેંસો બાંધેલી જોઈ. 

‘હજુ ગા(ગાય) અને બીજી ભેંસો લાબ્બાની બાકી સે બેન. તમે ભરોષો મેલ્યો ઈન નઈ તોડું.’ એવું ચંદ્રાબહેને હસતા હસતા કહ્યું.

તેમના દીકરા, દીકરા વહુ ને દીકરી ચંદ્રાબહેન સાથે ખડે પગે છે. લોનનો હપ્તો પાંચ તારીખ પહેલાં અમારા ખાતામાં જમા થઈ જાય છે.

એક જુદી શીસ્ત પણ દેખાઈ રહી છે. 

ગામમાં બદલાવ આવી રહ્યો છે.

મન રાજી થઈ રહ્યું છે. છતાં હજુ ચંદ્રાબહેનની જેમ અમારી હરોળમાં ઘણાને ઊભા કરવાના છે એ નક્કી જોકે એય થશે એવો ભરોષો હવે વધી રહ્યો છે.. ચંદ્રાબહેને કહેલું મારી વાત લખજો, મારી વાત હોભળીન બીજાન અમારી જેમ કોકો કરવાનું મન થઈ જાય તો કરેલું લેખે લાગશે.

ચંદ્રાબહેન અને તેમના પરિવાર પર ઈશ્વર મહેરબાન રહેજે એવી પ્રાર્થના... 

સાથે ચંદ્રાબહેન, શૈલેષમાંથી ગામના અન્ય યુવાનો શીખે એવી હોંશ..

ફોટોમાં ચંદ્રાબહેન તેમની દીકરાવહુ એમની ભેંસો બતાવતા..

#MittalPatel #VSSM #NomadicTribes #NomadsOfIndia

WE TOO HAD A DREAM….

Mittal Patel addresing the nomads during Swawlamban
program

Nomadic women accepting the cheque for
interest free loan

We, at VSSM have always dreamt of families belonging to nomadic and de-notified communities being financially independent and practicing thriving occupations. To ensure that our collective dream becomes a reality we initiated Swavlamban, an interest free micro finance program to support individuals from these extremely marginalised communities begin their independent business ventures or to help revitalize their existing occupations. Under the program VSSM has supported 2400 individuals till date. The overall amount of revolving loans extended as of now stands at Rs. 6 crores. This program has injected a new kind of hope amongst these hard working communities who until now remained engulfed in the debt traps of private money lenders. It should be noted that these communities who do not possess any permanent residential proofs or other required support documents cannot manage to acquire financial assistance from organised sector, this requires them to remain dependent on the private or unorganised sector for their emergency financial needs.

Nomadic women accepting the letter of honour

VSSM, through a special event organised on March 25th 2019, decided to applaud the loanees who never missed their instalment dates or managed to finish their loans even while surrounded by difficult times. It came as a surprise to the members of civil society when they learnt that these very poor people who do not even have a decent roof on their head have been regular with their loan repayment.

The following were the benchmarks based on which the beneficiaries/loanees were commended:

Individuals who never missed an instalment in spite of struggling with serious medical emergencies like cancer or death of the sole bread earner of the family.

Individuals or communities who collectively repaid the loans of those who had dishonest intentions and purposely decided to not pay their loan back.

Elders ranging from 70 to 85 years who had obtained loans and always paid their instalments before time.

Nomads accepting the letter of honour

Community fellows who volunteered to recover loans from their respective communities. We are extremely sorry to have missed out honouring our trusted and humble Kanubhai Raval from Umri. The honesty Kanubhai practices is worth saluting.

Individuals who not only paid off their loans but also thought about their fellow community people by deciding to donate to the organisation so that others like them can benefit from this program.

Loanees who literally journeyed from rags to riches as a result of the Swavlamaban program. There are examples of individuals who did not have a single penny but with their sheer hard work now earn in lacs.

Nomadic women accepting the letter of honour

Lastly, individuals who have begun earning well and are able to live decently but cannot manage to save , who still need money to build their own house. To these individuals we sanctioned loans to invest as fixed deposit in the bank, a fairly new initiative we are testing. If we succeed in achieving desired results we will take a call to increase its span.

Apart from honouring individuals based on above mentioned categories we also offered loans to 150 new applicants to help them start their own ventures.

Maulik Patel addressing the nomads during swawlamban
program

The entire event was graced by organisation’s trustees Shri Madhav Ramanuj, Shri Pravinbhai Laheri, Shri Pragnesh Desai, Shri Parul Dandikar, Shri Gita Gala and Shri Maulik Patel. We were honoured to have our well wishing friends Respected Shri Bhagwanbhai Panchal whom we call Kaka, Shri Narendra Jani, Director, Developing Communities Welfare Board, Shri Kiritbhai Shah, Shri Surekhaben Shah, Shri Chauhansaheb and all who have shown tremendous compassion towards these communities. Thank you all for gracing the occasion marked to honour the honest and hard working.

Yes, there were few challenges because the turn up of invitees was more than we expected, as a result there were difficulties in serving the meal. However, your patience and support helped us address it well.

Nomadic men accepting the letter of honour

Sharing some images to give you all a glimpse of this memorable event.

વિચરતી વિમુક્ત જાતિઓ આર્થિક રીતે પગભર થાય તે સ્વપ્ન અમે જોયું અને એ માટે વગર વ્યાજે લોન આપવાનું અમે શરૃ કર્યું.

અત્યાર સુધી 2400 ઉપરાંત વ્યક્તિઓને કુલ 6 કરોડ લોન પેટે મળ્યા ને લોકો બે પાંદડે થયા.

આ લોનધારકોમાંથી વિશિષ્ટ પ્રદર્શન કરનાર લોન ધારકોના સન્માનનો કાર્યક્રમમાં તા.25 માર્ચ 2019ના રોજ અમદાવાદ મુકામે આયોજીત કર્યો.

છાપરામાં રહેતા જેના પોતાના સરનામાના ખાસ ઠેકાણા નથી તેવા લોકો લોન લઈને નિયમિત હપ્તા ભરે એ વાત બાહ્રય સમાજમાંથી ઉપસ્થિત રહેલા સૌ માટે આશ્ચર્યજનક હતી.

આવા આ લોન ધારકોમાંથી નીચેની ગુણવત્તાવાળા લોનધારકોનું સન્માન થયું,

Kishanbhai Nat accepting the letter of honour

(1) જેમના ઘરમાં સખત મુશ્કેલીઓ આવી કેન્સર જેવી બિમારીનો ભોગ બન્યા. અથવા ઘરમાં કમાનાર મુખ્ય વ્યક્તિનું મૃત્યુ થયું હોય છતાં લોન ભરવાની તારીખ ચુક્યા વગર જેમણે લોન ભરી તેવા લોનધારકોનું સન્માન થયું

(2) એવા લોન ધારકો કે જેમણે લોન લીધી પછી મનમાં ખોટ આવી. લોન ભરવાનું ચુક્યા. આવા લોનધારકોની લોન ચુકવવા સમાજના લોકો ભેગા થયા અને લોન ચુકવી તેવા સમાજોનું કે વ્યક્તિઓનું સન્માન થયું

(3) એવા વ્યક્તિઓ કે જેમની ઉંમેર 70 થી લઈને 85 વર્ષની છે તેવા વડિલોએ લોન લીધી અને તારીખ પહેેલાં એ લોનના હપ્તા ભર્યા તેવા લોકોનું સન્માન થયું

Nomadic women accepting the letter of honour

(4) લોનની ઉઘરાણીની જવાબદારી પોતાની વસાહત કે સમાજ પ્રમાણે જેમણે સ્વેચ્છાએ સ્વીકારી તેવા વ્યક્તિઓનું સન્માન આ કેટેગરીમાં થયું.

હા આમાં અમારા બનાસકાંઠાના ઉમરીમાં રહેતા કનુભાઈ રાવળનું સન્માન રહ્યું પણ આગામી કાર્યક્રમમાં એ પણ કરીશું. બાકી કનુભાઈની સંસ્થા માટેની નિષ્ઠાને તો પ્રણામ જ કરવા પડે. અને અમારાથી તમારુ નામ રહી ગયાની માફી પણ માંગીએ.

(5) લોનધારકે લોન લીધી અને લોનના હપ્તા ભર્યા પણ એ હપ્તા સાથે જેમણે પોતાની રીતે સ્વેચ્છાએ સંસ્થાને ઉદારદીલે અનુદાન આપ્યું, ધર્માદુ કર્યું તેવા લોનધારકોનું સન્માન પણ કરવામાં આવ્યું

(6) એવા લોન ધારકો કે જેઓએ શૂન્યમાંથી સર્જન કર્યું. સાવ કશું નહોતું એમાંથી લાખો કમાતા થયા એવા લોન ધારકોનું સન્માન કરવામાં આવ્યું

The event was graced by organisation's trustees and
well-wishers

અને છેલ્લે

(7) એવા લોનધારકો કે જેઓ લોન લઈને સુખેથી જીવતા થયા પણ બચત થતી નથી. હજુ પોતાનું ઘર કરવાનું છે એવા લોનધારકોને એફ.ડી.માટે લોન આપવાનું કર્યું. 

આ છેલ્લી કેટેગરી એ પ્રયોગ છે. એ પ્રયોગના ઈચ્છીત પરિણામ આવે તો આ વિષે જુદો વિચાર કરવાનું કરીશું.

Nomadic men accepting the letter of honour

ટૂંકમાં વિવિધ કેટેગરીમાં લોકોને સન્માનવાની સાથે સાથે 150 ઉપરાંત પરિવારોને નવા વ્યવસ્યા માટે લોન પણ આપવામાં આવી. 

કાર્યક્રમમાં સંસ્થાના ટ્રસ્ટી શ્રી માધવ રામાનુજ, શ્રી પ્રવિણભાઈ લહેરી, શ્રી પ્રજ્ઞેશ દેસાઈ, શ્રી પારૃલ દાંડીકર, શ્રી ગીતા ગાલા, શ્રી મૌલિક પટેલ ઉપસ્થિત રહ્યા.

આ સિવાય સંસ્થાના શુભેચ્છકોમાંથી આદરણીય શ્રી ભગવાનભાઈ પંચાલ જેમને અમે કાકા કહીએ, શ્રી નરેન્દ્ર જાની - નિયામક વિકસતી જાતિ કલ્યાણ ખાતુ, શ્રી કીરીટભાઈ શાહ, શ્રી સુરેખાબહેન શાહ, શ્રી ચૌહાણ સાહેબ વગેરે જેવા આ સમુદાયો માટે લાગણી રાખનાર સૌ પ્રિયજનો પણ ઉપસ્થિત રહ્યા અને આ સમુદાયોને અભીવાનદ પત્રથી સન્માન્યા.

આભાર આ સન્માન સ્વીકારના આપ સૌ પ્રિયજનોનો....

Nomadic men accepting the letter of honourધાર્યા કરતા સંખ્યા વધી એટલે જમવામાં અગવડ પડી પણ એ બધાની વચ્ચે તમે સૌએ શાંતિ જાળવી અને કાર્યક્રમ વધુ સુંદર બનાવ્યો.

કાર્યક્રમની સઘળી ઝલક ફોટોમાં...

Maulik Patel addressing the nomads

#VSSM #NomadsOfIndia #NomadicTribes #Banking #EconomicUpliftment #socioEconomicUpliftment #EconomicCondition

Karshanbhai Devipujak accepting
the letter of honour

Nomadic women accepting the letter of honour

Nomadic men accepting the letter of honour

Mittal Patel giving the letter of honour to
Dharunath Vadi

Nomadic women accepting
the letter of honour

VSSM Team

Lalabhai Raval accepting the letter
of honour

Dharunath becomes the first Vadi person to start his kiosk with the help of VSSM...

Mittal Patel gives honour certificate to
Dharunath Vadee 

I have known Dharunath since his childhood. His father Babanath Vadi was a magician and skilled snake charmer. After a long and bitter struggle the Vadee’s residing near Rajkot’s Parevda were allotted land to build houses. VSSM also played a crucial role in this struggle. After the Wild Life Act came into existence the Vadi-Madari have been rendered jobless. The governments haven’t designed any initiatives to rehabilitate them after the collapse of their livelihoods. Even for the Vadee community of Gujarat earning for a square meal is a challenge. As a result most of them now beg as a mode of earning to sustain their families. 

VSSM has been striving to ensure that at least these families stop begging and pick up some kind of work to earn their living. However, no one from this stigmatised community is prepared to take any loan even if we want to offer them. The fear they carry is, ‘what if we cannot repay the loan, who is going to trust us further?” Hence, they simple avoid venture into starting any kind of small enterprise. 

VSSM’s Kanubhai convinced Dharunath to take a Rs. 5000 loan and start a small kiosk in his settlement. He remained hesitant and refused a lot but we insisted. “What if the kiosk does not succeed and I am unable to pay the loan?”

“Don’t worry if it fails we will pay the loan, but this about starting first, worry about everything else later,” we insisted.

Dharunath Vadee at VSSM run bridge school

We forced Dharunath into starting the kiosk for which we loaned him Rs. 5000.

It has been few months, the kiosk is doing well and Dharunath is repaying the instalments regularly.

We decided to honour Dharunath for his willingness to start a venture and the bold move he made inspite his own internal resistance. And we did honour him during the program organised on March 25th 2019.

“Ben, these four people are my relatives. They too want to start their business. Will you provide them some loan?” Dharunath inquired as he met me before the event.

I was delighted to hear this, his question was music to my ears.

Dharunath Vadi at his Kiosk

Atleast now the Vadee has given it a thought. These community are very good at selling their ideas and they can be mentored in such a way. We are working in this direction. Hopefully someday we are able to launch this new breed of salesmen.

We are grateful to all who have supported the cause making individuals like Dharunath economically independent.

The images reflects Dharunath’s Parevda settlement, although many houses here are pucca now. Dharunath at VSSM run Bridge School and now at his Kiosk and the moment he receives his honour certificate at the recently concluded event.

ધારુનાથ વાદી

બહુ નાનો હતો ત્યારથી એને ઓળખુ.

Dharnath Vadi's Parveda Settlement

એના બાપા બાબાનાથ બહુ અચ્છા જાદુગર અને સાપને રમાડનારા.

રાજકોટ પાસેના પારેવડામાં ઘણા સંઘર્ષ પછી #વાદી પરિવારોને જમીન મળેલી. આ સંઘર્ષમાં અમે પણ નિમિત્ત બનેલા.

સાપના ખેલ કરવા પર પ્રતિબંધ આવ્યા પછી વાદી- #મદારી સાવ #બેરોજગાર થઈ ગયા. પેટિયું કેમનું રળવું એ પ્રશ્ન આજે ગુજરાતના તમામ વાદી- મદારી ભોગવી રહ્યા છે.

ભીક્ષાવૃતિ થકી આજે આ સમાજના મોટાભાગના નભી રહ્યા છે. 

આવા આ વાદી પરિવારો પોતાની રીતે નાનો મોટો વ્યવસાય કરતા થાય તે માટે અમે ઘણી મહેનત કરી પણ અન્યોની નજરમાં ખરાબ છાપ ધરાવતા આ સમાજના એકેય વ્યક્તિ લોન લેવા માટે તૈયાર નહીં. 

લોન લઈશું ને નહીં ભરાય તો? એ ભયના લીધે લોન લેવાનું ટાળે.

અમારા કાર્યકર કનુભાઈએ ધારુનાથને 5000ની લોન લઈને વસાહતમાં ગલ્લો નાખવા માટે તૈયાર કર્યો. ધારુનાથે ઘણી આનાકાની કરી. ગલ્લો નહીં ચાલે તો હું પૈસા ક્યાંથી ભરીશ એવા પ્રશ્નો પણ કર્યો. 

પણ અમે કહ્યું નહીં ચાલે તો અમે ભરીશું પણ એક વખત તું ધંધો કરવાનું વિચાર.

જબરજસ્તીથી ધારુનાથને 5000 આપીને ગલ્લા માટેનો સામાન લેવડાવ્યો ને ગલ્લો શરૃ કરાવ્યો. 

આ વાતને થોડા મહિના થયા. ધારુનાથનો ગલ્લો બરાબર ચાલવા માંડ્યો ને હપ્તા પણ નિયમિત ભરાવવા માંડ્યા.

#વિચરતા સમુદાય સમર્થન મંચમાંથી લોન લઈને આર્થિક રીતે સદ્ધર થયેલા લોનધારકોનો સન્માન સમારોહ તા.25 માર્ચ 2019ના રોજ રાખ્યો હતો. 

ધારુનાથે જીગર કરીને ગલ્લો કર્યો માટે એનું સન્માન કરવાનું હતું. 

સન્માન પહેલાં ધારુનાથ મળ્યો અને કહ્યું બેન, 'આ ચાર જણા મારા સંબંધી થાય. આમનેય ધંધો કરવો છે તમે લોન આપશો?'

સાંભળીને રાજી થવાયું. 

ચાલો વાદી- મદારીએ પહેલ કરી. એ લોકો ખુબ સરસ સેલ્સમેન બને એવા છે. અમારે એ દિશામાં એમને વાળવા રહ્યા...

લોકોને પગભર કરવા માટે મદદ કરનાર સૌનો હૃદયપૂર્વક આભાર....

ધારુનાથની #પારેવડા વસાહત ફોટોમાં દેખાય છે જોકે હવે ત્યાં કેટલાક ઘરો પાકા થયા છે. બાકી વસાહતની તંબુશાળામાં ભણતો ધારુનાથ જે હવે મોટો થઈ ગયો છે તે ગલ્લા સાથે અને કાર્યક્રમમાં સન્માન લઈ રહ્યો છે.

#MittalPatel #VSSM #Vadi #Madari #NomadicTribes #Denotified_Triebs #economic_Upliftment #econimic_condition #Finance #banking #empathy #changemaker #NomadsOfIndia #Empathy #ChangeMaker #Pathetic #OneSolution #Solutions #TheSocialWarrior #socia_Economic_Upliftment

VSSM’s interest free loan enables Talabhai Meer make his business more productive…

Talabhai Meer with his cutlery items

Around 9 years back Talabhai Mir moved from Shihori to  settle in Juna Deesa. He earns his living by selling lace and borders. Before his business took turn for good Talabhai made partial earning by working as labourer. To expand and make the business more productive, Talabhai needed some working capital. With deficit funds he was required to buy his products on credit and traders do not give large quantity of goods on credit. This means Talabhai could sell less and cover less villages in a day. This reduced his ability to earn and make some profit. With very little money he found it difficult to feed his family of 4, making it important that he had an alternate source of income.

Talabhai Mir came into contact with VSSM’s team member in Juna Deesa and requested for a loan of Rs. 20,000. After the loan was sanctioned he bought lace and border worth Rs. 15,000 reserved the balance Rs. 5,000 for some on hand expenses. With the large amount of products to sell, Talabhai covered more villages and reached substantial number of customers. As his savings increased he bought a motor bike. Initially he travelled using local transport which had an impact on his mobility. 

VSSM has also helped him obtain Voter ID card and Aadhar Card, and we have also helped with applying for a residential plot under Pandit Dindayal Awas Yojna. The support he has received from VSSM has. Helped Talabhai stabilize his life. He now wants his kids to study well and we wish his desire to do that comes true. We are glad to have been part of his journey. We at VSSM will always be grateful to all of you who have helped us bring  a change in lives of thousands of individuals like Talabhai.

તલાભાઈ ઉકાભાઈ મીર એ VSSMમાંથી મળેલ વગર વ્યાજની લોનનો ઉપયોગ કરી પોતાનો લેસ પટ્ટીનો ધંધો વધાર્યો અને બચત કરી બાઈક લીધું...

શિહોરીથી આઠ – દસ વર્ષ પહેલા જુના ડીસામાં સ્થાયી થયેલા તલાભાઈ ઉકાભાઈ રાઠોડ લેસપટ્ટી વેચવાનો ધંધો કરે. તેમને બે બાળકો. તેઓ પહેલા મજૂરી કરવા જતા અને ક્યારેક ક્યારેક લેસપટ્ટીનો ધંધો કરતા. તલાભાઈ આ વ્યવસાયને આગળ વધારવા માંગતા પણ પૈસાના અભાવે કરી શકતા નહીં. જો લેસપટ્ટી ઉધારમાં લે તો તેમને વધુ પૈસા આપવા પડે જેનાથી જોઈએ એટલો નફો થાય નહીં. ઘર ચલાવવા મજૂરીએ જવું પડે. જુનાડીસામાં VSSMનું કામ ચાલતુ જ હતુ તેથી તેઓ સંસ્થાના સંપર્કમાં આવ્યા. તેમને વગર વ્યાજની રૂપિયા ૨૦,૦૦૦ની લોન આપવામાં આવી. જેમાંથી તેઓ રૂપિયા ૧૫,૦૦૦ની લેસપટ્ટી લાવ્યા અને ૫,૦૦૦ રૂપિયા હાથ ખર્ચ માટે રાખ્યા. લોન લીધા બાદ તલાભાઈ ગામડે ગામડે જઈ લેસપટ્ટીનો ધંધો કરવા લાગ્યા. ધીરે ધીરે બચત થવા લાગી. જે બચત થઇ તેમાંથી તેમણે બાઈક લીધું. પહેલા તેઓ ધંધો કરવા જતા તો છકડામાં કે પછી રીક્ષામાં જવું પડતું. હવે બાઈક હોવાથી તેઓ બાઈક લઇ લેસપટ્ટીનો ધંધો કરવા જાય છે. જુના ડીસામાં ઘણા વખતથી વસવાટ કરવા છતા તેમની પાસે મતદાર કાર્ડ કે આધાર કાર્ડ નહોતું. સંસ્થાની મદદથી તેમની પાસે આધાર કાર્ડ અને મતદાર કાર્ડ તો થયા, તે સિવાય પંડિત દિનદયાળ અંતર્ગત તલાભાઈને મદદ મળી શકે તે માટે સંસ્થા તરફથી પ્લોટ માટે ફોર્મ પણ ભરવામાં આવેલ છે. ધીરે ધીરે તલાભાઈ સંસ્થાની મદદથી પોતાના જીવનને આર્થિક રીતે પગભર કરી રહ્યા છે. તેમના બાળકો હાલ ભણવા જાય છે. તેઓ પોતાના બાળકોને સારું જીવન આપવા માંગે છે અને બાળકો ભણી ગણી આગળ વધે તેવી તેમની મહેચ્છા છે. તેમના સપનાઓ પૂરા કરવામાં અમે સહભાગી બન્યા તેનો અમને આનંદ છે. VSSM સંસ્થાના કામને આગળ લઇ જવામાં ઘણા લોકોનો ફાળો રહેલો છે તે દરેકનો હ્રદયપૂર્વક આભાર માનું છું.

 

Radhben Bajaniya started buying cutlery on cash instead of credit with the help of VSSM...

Radhben Bajaniya with her cutlery items

The problem with small business entrepreneurs is lack of initial working capital to kick start a business that helps them make decent earning. Radhaben Babubhai Bajaniya struggled with the same challenges. Radhaben resides in Dhanera and earns her living by selling imitation jewelry, cosmetics etc. The deficit of funds requires her to buy her products on credit from a wholesaler. This means she cannot buy in bulk. The wholesale merchants do not lend goods beyond Rs. 500, less amount of products to sale curtails her from going beyond 1 village and also requires her to frequent the seller. All these is both time and money consuming effort, as Radhaben ends up spending more of commute to main market. This was the reason why she would station herself next to town bus-stop and sell whatever little goods she had.

Radhaben got in touch with VSSM’s Maheshbhai who recommended her for an interest free loan of Rs. 20,000. This enabled her to buy the products in bulk, take less trips tothe wholesale market and cover more villages in a day. She had now invested in a glass box that is synonymous with people engaged in this trade. At the end of the day she now easily earns around Rs. 300 to 400 and also barters her products in exchange of hair.

Radhaben has never missed an instalment but last month a medical emergency in the family made her skip an instalment. Which she eventually did the following month.

“Ever since I have received the loan from VSSM I always buy on cash. My ability to buy products on cash has improved my standing and image amongst the wholesale traders. I am grateful to VSSM for the trust they put in me, the loan has definitely helped me earn more and make more profit,” shares an elated Radhaben.

VSSMમાંથી વગર વ્યાજની લોન મળતા રાધાબેન કટલરીનો સામાન રોકડેથી ખરીદતા થયા...

રાધાબેન બાબુભાઈ બજાણીયા બનાસકાંઠાના ધાનેરા સિટીમાં વ્યવસાય કરે. આમ તો તેઓ ઘણા સમયથી કટલરીનો ધંધો કરે પરંતુ કટલરીનો ઉધાર સામાન લાવતા હોવાથી જોઈએ એટલો સામાન વેપારી તેમને આપે નહિ માટે ઓછા સામાનથી ધંધો કરતા હોવાના કારણે નફો ઓછો મળે. જેથી વધુ સામાન લાવી ધંધો કરવાની ઈચ્છા મનમાં ઘણી પણ પાસે મૂડી નહીં. ઉધારમાં કોઈ પણ દુકાનદાર રૂપિયા ૫૦૦થી વધારાનો સામાન આપે નહિ. સામાન ઓછો હોવાથી બીજા ગામડાઓમાં જઈ શકાય નહિ. જેટલાનો ધંધો થાય એટલા તો ભાડામાં જ જતા રહે. જેથી રાધાબેન ધાનેરા બસ સ્ટેન્ડની પાસે જેટલો સામાન હોય તેટલો લઇ બેસી વેચાણ કરે.  VSSMમાંથી મહેશભાઈ (VSSMના કાર્યકર) આવે છે. આ સંસ્થા વિચરતી જાતિને ધંધો વિકસાવવા માટે વગર વ્યાજની લોન આપે છે. મહેશભાઈનો સંપર્ક કરતા તેમને વગર વ્યાજની રૂપિયા ૨૦,૦૦૦ની લોન આપવામાં આવી. જેમાંથી તેઓ એકસામટા કટલરીનો સામાન લાવ્યા અને  ગામે-ગામ ફરી વેચાણ કરી શકાય તે માટે કાચની પેટી બનાવડાવી. હવે તેઓ પેટીમાં કટલરીનો સામાન લઇ જુદા જુદા ગામમાં વેચાણ કરવા જાય છે. આ સિવાય હવે તો વાળના બદલામાં પણ તેઓ કટલરીનો સામાન આપવાનું કરે છે વ્યાપાર વધવાથી હવે તેમને દિવસના રૂપિયા ૩૦૦ થી ૪૦૦ આરામથી મળી રહે છે.

આમ તો રાધાબેન નિયમિત ૨૦૦૦નો હપ્તો ભરે છે પરંતુ અચાનક બીમારી આવી જતા તેઓ એક હપ્તો ભરી શક્યા નથી. હપ્તાની બાબતમાં રાધાબેન એકદમ ચોક્કસ રહ્યા. બીજા મહિનામાં ચૂક્યા વગર હપ્તો ભરી દીધો.

રાધાબેન કહે...

“ રોકડેથી માલ ખરીદતા થયા તો ઓળખાણ વધી ગઈ, હવે તો ઘણા દુકાનદાર અમને ઓળખતા થઇ ગયા. જ્યારથી લોન આપી છે ત્યારથી રોકડેથી જ માલ ખરીદું છું. સંસ્થાનો ખૂબ ખૂબ આભાર. સંસ્થાના લીધે જ ઉધાર સામાન ખરીદવાથી છૂટકારો મળ્યો જેનાથી નફો વધી ગયો તેમજ ધંધો પણ વધ્યો...”

 

VSSM helped Laljibhai Gadaliya get rid of wandering...

Mittal Patel went to see Laljibhai Gadaliya's machine

Laljibhai Gadaliya's  profession of making iron tools and selling oxen  required him to lead an  itinerant life. Both Laljibhai and his wife Kesarben, always missed the positives of a settled life, the possibilities of sending children to school and owning a house!! Although they would return to Tankara during monsoons, the couple along with their children kept wandering on their bullock cart in search of work, a kind of work that hardly earned them enough to meet the basic needs of their family.

VSSM’s Kanubhai and Chayaben had helped Laljibhai obtain Voter ID card, Ration Card etc. in the past,  but they could never work-out a way to ensure their children go to school. After comprehending Laljibhai’s strong desire to educate his children Kanubhai had suggested them to settle down at one place.

“ I wasn’t prepared to give up on my profession but Kanubhai provided strong support, that year when  families from our community set out we did not join them. I began working as labour at tuck loading place. Every-day I would earn Rs. 150 but this was not enough. Kanubhai who visits our settlement regularly and witnesses  our struggle. He suggested we begin making iron tools from our own  house. It required me to buy a machine  and I did not have capital to make that huge investment, to which Kanubhai suggested we take an interest free loan from  VSSM.  Initially I was afraid and apprehensive. But Chhayaben insisted all will be good and I bought a second hand machine from Rs. 50,000 loan I was provided. Life is good now. The sales are good and my children are able to go to school too.” Laljibhai reminisces.

I was in Tankara recently and Laljibhai insisted I come and see his machine. It brings immense joy to be able to witness such change. “We are free from the daily wandering and our children are going to school too.” Kesarben adds.

Thank you all for the support you provide to help us bring such substantial change in lives of families like Laljibhai’s.

લાલજીભાઈ #ગાડલિયા વર્ષોથી લોખંડમાંથી ઓજારો બનાવી વેચવાનું તેમજ ઢાંઢા(બળદો) વેચવાનું કરે. આ વ્યવસાયના ભાગરૃપ વિચરણ તો કરવું પડે. 

ટંકારાના લાલજીભાઈને અને તેમની પત્ની કેસરબહેનને હંમેશાં થાય કે, ‘આપણી જિંદગી આમ જ જતી રહેવાની? શું આપણે બાળકોને નહીં ભણાવી શકીએ?’

લાલજીભાઈની વાત સાચી હતી. કમને પતિ પત્ની બેય બાળકો સાથે ગાડુ લઈને પેટ ખાતર જગ ભમ્યા કરે. પાછુ આ વિચરણમાંય પેટજોગુ માંડ ભેગુ થતું.

VSSMના કાર્યકર કનુભાઈ અને છાયાબહેન પાસે પોતાની ઓળખના આધારો અપાવવાની વાત લઈને લાલજીભાઈ પહોંચેલા. મતદારકાર્ડ, રેશનકાર્ડને એ બધુ તો થયું પણ બાળકોને ભણાવવાનું થતું નહીં. બાળકોને ભણાવવાની હોંશ જોઈને કનુભાઈએ કહ્યું, ‘સ્થાયી રહીને કામ કરો તો જ બાળકો ભણી શકશે.’

લાલજીભાઈ કહે, ‘ગાડુ ને ઢાંઢા મુકવાનું મન થતું નહોતું. પણ કનુભાઈએ હીંમત આપી સમજાવ્યો. અમારા બીજા ગાડલિયા ગાડા લઈને નીહર્યા પણ હું નો ગ્યો. શું કરીશ એવું ઘણું થાતું તું. પણ પસી ગાડીઓ ભરાવવાની દાડીએ લાગ્યો. રોજના દોઢસો રૃપિયા મજુરી મળવા માંડી. પણ એનાથી ઘર હાલે. કાંઈ પ્રસંગ કે માંદગી નો નીહરે. કનુભાઈ તો અમારા છાપરે નીત આવે. એમને અમારી હાલત સમજાય એક ફેરા એમણે જ કીધુ કે, ઘેર બેઠા લોખંડમાંથી ઓજારો બનાવી હકાય એવું તમે નો કરો? ઘણમશીન લઈએ તો ઘેર બેઠા કામ થાય પણ એ માટે મોટી મૂડી જોઈએ એ અમારી પાહે નો હોય. અમે તો રોજ લાવી ને રોજ ખાઈએ. પણ કનુભાઈએ હીંમત દીધી અને 50,000ની વગર વ્યાજે લોન આપવા કીધું

પેલા તો લોન લેતાય બીક આવતી’તી. લઈને નઈ ભરી હકુ તો એમ થ્યું. પણ પસી છાયાબહેન(#VSSM ના કાર્યકરે)હીંમત દીધી. ને જુનામાંથી અમે ઘણમશીન લાઈવા.

હવે બધીયે વાતનું હખ સે. રોજનો વકરોય હારો થાય સે ને મારા છોકરાં નેહાળે જાય સે.’

ટંકારા જવાનું થયું ત્યારે એમના ઘણમશીનને બતાવવા એ આગ્રહ કરીને લઈ ગયા. જોઈને રાજી થવાયું.

કેસરબેન કહે, ‘ ગામે ગામ ભટકવામાંથી છુટકારો મઈળો. તમે ના હોત તો આ બધુ થવું અઘરુ હતું ’

લાલજીભાઈ કેસરબહેનની જીંદગીમાં નિમિત્ત બન્યાનો આનંદ છે. 

ખરો આભાર તો લોનરૃપી મદદ કરવાવાળા પ્રિયજનોનો...

VSSM always remains grateful to its donors for helping bring change in lives of individuals like Virambhai Raval

Virambhai Raval at his koisk

Virambhai Tadshibhai Raval resides in Khaakal village that sits just next to Radhanpur Highway. Virambhai’s family consists of wife and three children. Few years back Virambhai owned a camel cart just like most families in his community do. Camel cart is still an accepted mode of transporting goods in many rural parts of Gujarat. The income from this profession remains very irregular as there are days they find work and some when finding work remains a challenge. As the kids grew the need for funds to support their education etc. also grew and Virambhai remained short of money always. Hence, he decided to shift his profession and plunged into setting up a roadside kiosk that

Virambhai Raval's puncture shop next to his kiosk

would sell packaged snacks etc.

“Why did you decide to stop ferrying camel cart and start a shop?” we inquired.

“Ben, it has been 10 years I started the kiosk. Initially, it helped me supplement my income from camel-cart. But, since the kiosk was strategically situated on highway the business picked up fast. The income was enough to run the household and save extra for emergency needs. I needed some capital to expand my business. And that is when I got in touch with VSSM’s Mohanbhai who approved an interest free loan of Rs. 10,000 for me. I expanded the kiosk into a shop with popular demand, we now also have a tea stall next to the shop and a puncture shop too. My elder son studies in 8th grade, he and my wife help me with running and managing this shop. It is only because of their support I could think of expanding my business.  I manage to earn Rs. 300 to 350 daily. When sets summers in the business is brisk as we begin to sell cold drinks too. I have set a rule wherein I keep aside Rs. 30 to 40 daily. This amount was used to pay the loan instalment. A habit that had helped me be regular with instalments. I have paid off the loan but I plan to continue with this habit because it will help me build my savings. I have begun building a house from the money I have managed to save so far.”

Individuals like Virambhai are a rarity within nomadic communities who with their own understanding and enterprise manage their business and finances well. “We do not have any inheritance or huge bank balances, regular savings help us during medical emergencies and some unwarranted financial emergencies. This business is my capital and thanks to VSSM for enabling me grow my capital in such a manner.”

VSSM always remains grateful to its donors for helping bring change in lives of individuals like Virambhai.

રાધનપુર હાઇવેથી અડીને આવેલું ખાખલ ગામ. ખાખલ ગામમાં વસવાટ કરતા વિરમભાઇ તળશીભાઈ રાવળ. પરિવારમાં પત્ની અને ત્રણ બાળકો. એક સમયે વિરમભાઇ ઊંટલારી હાંકતા. એ સમયે ક્યારેય કામ મળતું અને ક્યારેક ના મળે. આ ઊંટલારીના કામમાં ઘરનું જેમ તેમ કરી ચાલી જાતું. વિરમભાઇના બાળકો હવે મોટા થતા હતા તેથી તેમને હંમેશા એ ચિંતા રહેતી કે બાળકોને ભણાવવા છે તો ખર્ચો પણ વધશે. આ ઊંટલારીમાં આ બધું પરવડે તેમ નહોતું. તેમણે કંઈક અલગ કરવાનું વિચાર્યું અને તેમણે રાધનપુર હાઇવે પર પાર્લરની એક દુકાન કરી. તેમને એવું પૂછ્યું કે અચાનક ઊંટલારીનું કામ બંધ કરી દુકાન કેમ કરી? તો તેઓ કહ્યુ...

“ બેન, દુકાન કરે તો દસ વર્ષ જેવું થઇ ગયું. પહેલા નાનકડો ગલ્લો હતો. શરૂઆતમાં થોડી તકલીફ થઇ પણ પછી હાઇવે એટલે વાહનોની અવરજવર વધારે એટલે ધંધો જામતો ગયો અને ઘરનું પુરૂ થઇ ગયા બાદ થોડી થોડી બચત પણ થવા લાગી. હવે નાની દુકાનમાંથી મોટી દુકાન કરવાની ઈચ્છા હતી પણ થોડી મૂડીની જરૂર હતી. (VSSMના કાર્યકર) મોહનભાઈને આ વિશે વાત કરતા સંસ્થામાંથી મને વગર વ્યાજની રૂપિયા ૧૦,૦૦૦ની લોન મળી. જેમાંથી મેં ગલ્લામાંથી દુકાન કરી. દુકાનમાં સામાન લેવા લોકો આવે અને ઘણીયે વાર મને કહે, તમે ચા પણ રાખતા હોવ તો? એટલે પછી દુકાનમાં જ એક બાજુ ચા બનાવવાનું પણ ચાલુ કર્યું અને હવે તો તેની સાથે સાથે ટાયર પંચરનું કામ પણ ચાલુ કરી દીધું છે. મારો મોટો છોકરો જે હાલ આઠમાં ધોરણમાં અભ્યાસ કરે છે તે અને મારી પત્ની પણ મને આ કામમાં મદદ કરે છે. તેથી જ તો હું આ દરેક કામ સંભાળી શકું છું. આમ તો રોજના રૂપિયા ૩૦૦ થી ૩૫૦ જેવો ધંધો થઇ જાય છે. ઉનાળામાં ઠંડા પીણા વધારે વેચાય એટલે આવક વધી જાય. જે આવક થાય તેમાંથી નક્કી કરેલું જ કે રોજના રૂપિયા ૩૦ કે ચાલીસ હપ્તા માટેના અલગથી કાઢીને મૂકી દેવાના અને તેથી જ હું નિયમિત હપ્તા ભરી શક્યો. હવે તો મારી લોન પણ પૂરી થઇ ગઈ. હાલ રોજના રૂપિયા ૩૦ થી ચાલીસ અલગથી નીકળી જ જાય છે અને આમ મારી બચત કરવાની ટેવ પણ પડી ગઈ. કરેલી બચતમાંથી જ હાલ ઘર બનાવવાનું કામ ચાલુ છે.”

બચત કેમ કરવી પડે ના જવાબમાં વિરમભાઇ કહે...

“ બચત તો કરવી જ પડે. બચત હોય તો સાજા માંદે કામ આવે. બચતથી જ તો મકાન બનાવવાની શરૂઆત કરી. અમારી પાસે જમીન જાગીરી જેવું તો કશું છે નહીં. જે છે એ આ ધંધો છે એ જ અમારો પોતાનો અને એ જ અમારી મૂડી, એ જ અમારો આધાર. સંસ્થાએ મદદ કરી તેથી મારો ધંધો વધ્યો...”

આમ તો પોતાની સમજણથી જ વિરમભાઇ આગળ વધ્યા છે. દાતાઓ પાસેથી મળેલા અનુદાનથી જ વિરમભાઇ જેવા લોકોના જીવનમાં ઉજાસ આવી રહ્યો છે. તે માટે VSSMમાં અનુદાન આપનાર આપના ખૂબ ખૂબ આભાર...

Lakshmiben Bajaniya's buisness increased with the help of VSSM...

Lakshmiben Bajaniya with her cutlery items

Lakshmiben Bajaniya is a happy woman now, there was a time when she spread a tarpaulin and spread her products  carried her business of selling artificial jewellery, cosmetics, hair pins etc. in the market place of Dhanera town. But the constant smoke and dust on the streets spoiled the look of her products, they became messy and looked shabby. No one buys products that looks old. Hence, when Lakshmiben was able to buy a glass box to store and showcase her bling, her joy was boundless. Now she did not have to protect her products from dust and more the people see her well-kept and stocked glass box. Her business increased.

“I have two sons and a daughter. My youngest son is still studying while my elder son and  daughter are married. The married son works as a painter. After acquiring loan, I could stock more products and increase the number of villages covered.  This helped me easily earn Rs. 300 to 350 daily. Due to this I was regularly able to pay the instalment of Rs. 2000. I have paid off my loan now but continues to save that amount for future emergency needs.” Lakshmiben is a wise woman indeed.

It was Lakshmiben’s foresight and planning that helped timely repayment of her loan. If people were this understanding with financial planning a lot of their issues could be resolved. We are glad the way lives of hundreds of such individuals is changing because of their association with us. We are extremely grateful to our team members and  our well-wishing donors for the support they have provided.

એક સમયે ધાનેરા બજારમાં રસ્તા પર પ્લાસ્ટીક પાથરી થોડા સામાન સાથે કટલરીનો ધંધો કરતા લક્ષ્મીબેન શંકરભાઈ બજાણીયા, આજે VSSM સંસ્થામાંથી મળેલ વગર વ્યાજની લોનનો ઉપયોગ કરી કાચની પેટીમાં સામાન વેચતા થઇ ગયા. સપનેય એમને વિશ્વાસ નહોતો કે એમની મદદે કોઈ આમ આવશે અને તેઓ આવી રીતે પોતાનો કટલરીનો ધંધો કરી શકશે. રસ્તા ઉપર જયારે તેઓ કટલરીનો સામાન વેચવા બેસતા તો ઘણીયે વાર સામાન રસ્તા પરની ધૂળ ઉડવાથી બગડી જાય, જેથી સામાન પડી રહેતો. લક્ષ્મીબેન કહે...,

“ બગડેલો સામાન કોઈ ખરીદે નહિ. લોન મળતા મેં કાચની પેટી બનાવડાવી જેથી મારો કટલરીનો ધંધો વધી ગયો. મારે બે દીકરા અને એક દિકરી છે. એક દિકરી અને એક દીકરાના લગ્ન થઇ ગયા છે, નાનો દીકરો હાલ ભણે છે. મારો મોટો દીકરો હાલ કલરકામ કરવા જાય છે. લોન મળતા હું હવે આજુબાજુના ગામોમાં ધંધો કરી શકું છું. જેથી મને રૂપિયા ૩૦૦ થી ૩૫૦ રોજના આરામથી મળી રહે છે અને તેના કારણે જ હું નિયમિત સંસ્થામાંથી લીધેલી લોનનો ૨,૦૦૦નો હપ્તો ભરી શકી. હવે તો મારી લોન પણ પૂરી થઇ ગઈ છે. હું લોનનો હપ્તો ભરવા ધંધો થાય એમાંથી થોડા થોડા પૈસા કાઢતી હતી. તેવી જ રીતે હું આગળ પણ બચત કરતી રહીશ. જેથી કરેલી બચત મુશ્કેલીના સમયે કામ આવે.”

લક્ષ્મીબેને નક્કી કર્યું હતું કે ગમે તે પરિસ્થિતિ આવે હપ્તા ભરવામાં ચૂક ના થવી જોઈએ. જેના માટે તેમણે પહેલાથી જ આયોજન કર્યું હતું. દરેક વ્યક્તિ આવી રીતે આયોજન કરી કામ કરે તો તે સરળતાથી તે પોતાની મુશ્કેલીઓને હલ કરી શકે. VSSM સંસ્થા દ્વારા લોકોના જીવનમાં બદલાવ લાવવાનું કામ એકલા હાથે થવું અશક્ય છે આ કાર્યમાં મદદ કરનાર આપના અમે આભારી છીએ. 

 

VSSM fullfills the dream of Jesangbhai Bajaniya...

Jesangbhai Bajaniya selling his cutlery

Jesangbhai Bajaniya lives in Sami’s Mandvi village. Jesangbhai makes his living selling artificial jewellery, cosmetics and likes. His life was spent in a small shanty that the family called home. It was always his dream to live in a house made with bricks and a roof that never leaks. The income from his business wasn’t enough to help him through his dream. Poor and deprived families never enjoy this privilege of savings or having cash on hand.

VSSM has been working in Mandvi village and Jesangbhai happened to meet team members Mohanbhai and Shankarbhai. He shared his desires and the difficulties in achieving them. He wished to expand his business, earn more , save more and build a house of his own. VSSM sanctioned an interest free loan of Rs. 10,000. He bought more goods with the capital. Gradually, his income increased and so did his ability to save money after paying the monthly instalments.

The current living condition of Jesangbhai Bajaniya

Now to build a proper house Jesangbhai needed funds, he was required to borrow it from private money lender. After borrowing a small amount he build a decent sized house. During this period he did miss few instalments but gradually things are back to normal.

“Ben, because of you I have realised my dream, we now live in a house and not a hut. Yes, I did miss a few instalments but that too is now on track. Today I have paid off this loan and god willing I will soon pay off the other loan too. It is because of the organisation that we are happier today. Thank you so much for all your help.” Jesangbhai wishes to educate his children well and break free from the crippling cycle of poverty. His wife also helps substantiate the family income by working as farm labour. Our prayers and best wishes are always with such honest and hardworking humans!!

જેસંગભાઈ વેરશીભાઈ બજાણીયા પાટણના સમી તાલુકાના માંડવીમાં વસવાટ કરે. ઝુપડામાં વર્ષોથી રહેતા હોવાથી ઘરનું સપનું તો તેમણે ક્યારનું ય સેવ્યું હતું પરંતુ કટલરીના ધંધામાં જે આવક થતી તે તો ઘરનું પુરૂ કરવામાં જ જતી રહેતી, આવામાં ઘર તો કેવી રીતે બનાવે પણ ધંધો વધારવાની ઈચ્છા તો ખરી પણ પાસે મૂડી નહીં. VSSMનું કામ માંડવીમાં ચાલતું જ હતું. તેમની મુલાકાત સંસ્થાના કાર્યકર મોહનભાઈ અને શંકરભાઈ સાથે થઇ. તેમણે પોતાની વ્યથાની વાત કરી. તેમનો ધંધો વિકસે તો તેઓ પોતાનું ઘર પાકુ બનાવી શકે. તેમને સંસ્થા તરફથી વગર વ્યાજની રૂપિયા ૧૦,૦૦૦ની લોન આપવામાં આવી. જેનો ઉપયોગ કરી તેમણે વધારે કટલરીનો સામાન લાવી ધંધો શરૂ કર્યો. ધીરે ધીરે આવક થતી ગઈ. તેઓ VSSMમાં મળેલ લોનના હપ્તા ભરવાની સાથે સાથે થોડી થોડી બચત પણ કરવા લાગ્યા. ઘરને થોડું ઘણું વ્યવસ્થિત કરવામાં વધારે પૈસાની જરૂર હતી તેઓ પાસે વ્યાજે પૈસા લેવા સિવાય કોઈ ઉપાય નહોતો. થોડા ઘણા પૈસા વ્યાજે લાવી તેમણે ઝુપડામાંથી નાનકડું ઘર બનાવી લીધું. ઘર બનાવવામાં પૈસા વપરાયેલ હોવાથી તેઓ અમુક હપ્તા ભરી શક્યા નહિ પણ બધુ ધીરે ધીરે ગોઠવાતુ ગયું. જેસંગભાઈ કહે...

“બેન, તમારી દયાથી હું ઝુપડામાંથી ઘર કરી શક્યો. મારું એક સપનું તો પુરૂ થયું. હા તમારી પાસેથી લીધેલ લોન ભરવામાં થોડી ચૂક થઇ ગઈ પણ જેમ ધંધો થવા લાગ્યો તેમ મેં હપ્તા ભરવાની શરૂઆત કરી. આજે આ લોન તો પૂરી થઇ ગઈ. બહારથી વ્યાજે લીધેલી લોનના થોડા પૈસા બાકી છે પરંતુ મને પૂરો વિશ્વાસ છે કે હું એ પણ પુરૂ  કરી દઈશ. સંસ્થા અને મિત્તલબેનની મદદથી જ આ બધુ શક્ય બન્યું છે, તેમનો જેટલો આભાર માનું ઓછો છે.

જેસંગભાઈ પોતાના દીકરાઓને ભણાવી ગણાવી આગળ વધારવા માંગે છે તેમને બે છોકરાઓ અને એક છોકરી છે, એક છોકરો અને એક છોકરી સ્કુલમાં ભણવા જાય છે. તેમના ઘરેથી તેમને મદદ કરવા માટે ખેત મજૂરી કરવા જાય છે. પ્રભુને એટલી જ પ્રાર્થના કે જેસંગભાઈ ના સપના પૂરા કરવામાં તેમની મદદ કરે...

 

VSSM helps us to live with dignity...

Naranbhai Bajaniya selling his cutlery

Naranbhai Samjibhai Bajaniya belongs to Mandvi village and lives with her wife and son. For many years Naranbhai earned his living by renting a farm, for landless and uneducated individuals like Naranbhai who have no other skill set  or land this is an option they choose. However, this isn’t an appealing option especially  because farming depends on climate and nature. There are times when his crops would fail entirely and the family would struggle for a single meal.

The current living condition of Naranbhai Bajaniya

The difficulties made him look for another option, “our Bajaniya community has been successful in selling artificial jewellery and likes. VSSM and its activities hence requested its team member to help me get a loan of Rs. 10,000 to begin my business. The organisation helped me with the loan to start my business. Every week I buy goods from Radhanpur which is 20-25 kilo meters from my village and set out to sell it on my bicycle. It earns me Rs. 200-250 daily. The amount is enough to take care of our daily food. I now plan to do just this and if I can earn more invest more in the business. Usually I buy goods on cash. The business is good during fates and festivals. This is a kind of business that never fails hence, I have always managed to pay my instalments regularly. Recently, both I and my son were taken ill, we were required to spend on medicines. But I remained strong and kept working.

I also felt like starting it because farming was not helping me earn anything. I  know

“We used to live in a small shanty made of rags and jute. Now we live in this house we were able to build after VSSM helped us with the application for constructing a house. If it wasn’t for VSSM we wouldn’t have been able to live with dignity...” says Naranbhai.

માંડવી ગામના નારણભાઈ સામજીભાઇ બજાણીયા, પરિવારમાં પત્ની અને નાનો દીકરો. નારણભાઈ પાસે મૂડી નહીં કે તેઓ પોતાનો ધંધો કરી શકે. વિચરતી જાતિને જમીન તો શાની હોય? નારણભાઈ પાસે જમીન નહીં ભણતર પણ નહીં, પણ ખેત મજૂરી કરતા આવડે. આથી ગામના સુખી ખેડૂતોની જમીન ભાગે રાખી ખેતી કરે. જેમાં માંડ માંડ ઘરનું પુરૂ થાય. વળી ખેતી કુદરત આધારીત, ઘણીવાર પાકમાં રોગ લાગુ પડી જાય તો બધીયે મહેનત અને કરેલુ રોકાણ નિષ્ફળ જાય. આવું થાય ત્યારે તો બે ટંક રોટલા ના યે ફાંફા થઇ જાય. 

નારણભાઈ કહે, “ અમારો બજાણીયા સમાજ કટલરીનો ધંધો કરે. મનેય ધંધામાં હાથ અજમાવવાનો વિચાર આવ્યો પણ પાસે મૂડી નહીં. VSSMના કામને હું જાણું એટલે અમારા વિસ્તારના કાર્યકર શંકરભાઈને રૂપિયા ૧૦,૦૦૦ની લોન આપવા વિનંતિ કરી અને સંસ્થામાંથી રૂપિયા ૧૦,૦૦૦ની લોન મળી એટલે કટલરીનો ધંધો શરૂ કર્યો. રાધનપુર ગામ અહીથી ૨૦-૨૫ કી.મી. દૂર, ત્યાં જઈ અઠવાડિયાનો સામાન લેતો આવું. અને પછી સાયકલ ઉપર ગામેગામ ફરીને વેચું. આમ ઘરનું હેન્ડ્યું જાય. રોજના બસોથી અઢીસો રૂપિયા મળે. હવે તો બારે મહિના આ જ ધંધો કરીએ. પૈસાની સગવડ હોય તો રોકડેથી સામાન લાવીએ અને ના હોય તો ઉધાર લાવીએ પણ બને ત્યાં સુધી રોકડેથી જ સામાન લાવવાનું રાખીએ. વાર તહેવાર આવતા મેળાઓમાં ધંધો ખૂબ સારો થાય. કટલરીના ધંધામાં આવક થાય જ આવક ના થાય તેવું ખાસ થાય નહીં. દરેક હપ્તાઓ સમયસર ભરી શકું તેવો પ્રયત્ન કરેલો છે પરંતુ વચ્ચે હું અને મારો દીકરો બંને બીમાર પડેલા આથી દવાના ખર્ચના કારણે થોડી અગવડ પડી તો પણ હિમ્મત કરી ધંધો ચાલુ રાખેલો. પહેલા તો એક કપડું નાખી ઝુપડું બાંધ્યું હતું પછી મકાન માટે સરકારને અરજી કરી અને મકાન બાંધવા પૈસા મળ્યાને મકાન બનાવડાવ્યું. હવે ધંધો, ઘર બધુ સારું છે જો કે હજી વધુ મહેનત કરી ધંધો આગળ વધારવો છે. સંસ્થાના હોત તો અમારા જેવા ગરીબ માણસો પોતાનું સ્વપ્ન કેમ પુરૂ કરી શકત પણ આભાર મને સ્વમાનની જિંદગી આપવા માટે...